Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Magnokraft: bezgłośny gwiazdolot z napędem magnetycznym
(2-języcznie po angielsku For English version click on this flag i polsku Dla polskiej wersji kliknij na ta flage)
Zaktualizowano:
2017/10/27

Najnowsza aktualizacja: Punkt #A3


Menu 1:
(Ta strona:)

(Wybór języka:)


(Organizujące:)

Strona główna

Skorowidz

Menu 2

Menu 4

FAQ

Tekst [11] w PDF


(Polskie tutaj:)

Magnokraft

Magnokraft w PDF

Źródłowa replika tej strony

Komora oscylacyjna

Napędy

Aleksander Możajski

Dr inż. Jan Pająk

Wehikuły czasu

Nieśmiertelność

Pitna woda deszczowa

Energia słoneczna

Darmowa energia

Telekinetyczne ogniwo

Grzałka soniczna

Telekinetyka

Samochody bez spalin

Telekineza

Strefa wolna od telekinezy

Telepatia

Trzęsienia ziemi

Sejsmograf

Artyfakt

Koncept Dipolarnej Grawitacji

Totalizm

Pasożytnictwo

Karma

Prawa moralne

Nirwana

Dowód na duszę

Wehikuły czasu

Nieśmiertelność

Napędy

Magnokraft

Komora oscylacyjna

Militarne użycie magnokraftu

Tapanui

Nowa Zelandia

Atrakcje Nowej Zelandii

Dowody działań UFO na Ziemi

Fotografie UFO

Chmury-UFO

Bandyci wśród nas

Tornado

Huragany

Katrina

Lawiny ziemne

Zburzenie hali w Katowicach

Ludobójcy

26ty dzień

Petone

Przepowiednie

Plaga

Podmieńcy

WTC

Columbia

Kosmici

UFOnauci

Formalny dowód na istnienie UFO

Zło

Antychryst

O Bogu naukowo

Dowód na istnienie Boga

Metody Boga

Biblia

Wolna wola

Prawda

Dr Pająk portfolio

O mnie (dr inż. Jan Pająk)

Starsze "o mnie"

Poszukuję pracy

Aleksander Możajski

Świnka z chińskiego zodiaku

Zdjęcia ozdobnych świnek

Radości po 60-tce

Kuramina

Uzdrawianie

Owoce tropiku

Owoce w folklorze

Postępowanie z żywnością

Ewolucja ludzi

Wszystko-w-jednym

Grecka klawiatura

Rosyjska klawiatura

Rozwiązanie kostki Rubika 3x3=9

Rozwiązanie kostki Rubika 4x4=16

Playlisty Jana (tylko pod "Google Chrome")

Instrukcja do playlist

Wrocław

Malbork

Milicz

Bitwa o Milicz

Św. Andrzej Bobola

Liceum Ogólnokształcące w Miliczu

Klasa Pani Hass z LO Milicz

Absolwenci PWr 1970

Nasz rok

Wykłady 1999

Wykłady 2001

Wykłady 2004

Wykłady 2007

Wieś Cielcza

Wieś Stawczyk

Wszewilki

Zwiedzaj Wszewilki i Milicz

Wszewilki jutra

Zlot "Wszewilki-2007"

Unieważniony Zjazd "2007"

Poprzedni Zlot "2006"

Raport Zlotu "2006"

Korea

Hosta

Lepsza ludzkość

Pająk do sejmu NZ 2014

Pajak na Prezydenta 2015

Pajak na Prezydenta 2020

Pajak dla prezydentury 2020

Partia totalizmu

Statut partii totalizmu

FAQ - częste pytania

Replikuj

Memoriał

Sabotaże

Skorowidz

Menu 2

Menu 4

Źródłowa replika strony menu

Tekst [11] w PDF

Tekst [10] w PDF

Tekst [8p/2]

Tekst [8p]

Tekst [7]

Tekst [7/2]

Tekst [7b]

Tekst [6/2]

[5/4]: 1, 2, 3

Tekst [4c]: 1, 2, 3

Tekst [4b]

Tekst [3b]

Tekst [2]

[1/3]: 1, 2, 3

X tekst [1/4]

Monografia [1/4]:
P, 1, 2, 3, E, X

Monografia [1/5]



(English here:)

Magnocraft

Magnocraft in PDF

Source replica of this page

Oscillatory Chamber

Propulsion

Aleksander Możajski

Dr Eng. Jan Pajak

Time vehicles

Immortality

Drinking rainwater

Solar energy

Free energy

Telekinetic cell

Sonic boiler

Telekinetics

Zero pollution cars

Telekinesis

Telekinesis Free Zone

Telepathy

Earthquake

Seismograph

Artefact

Concept of Dipolar Gravity

Totalizm

Parasitism

Karma

Moral laws

Nirvana

Proof of soul

Time vehicles

Immortality

Propulsion

Magnocraft

Oscillatory Chamber

Military use of magnocraft

Tapanui

New Zealand

New Zealand attractions

Evidence of UFO activities

UFO photographs

Cloud-UFOs

Bandits amongst us

Tornado

Hurricanes

Katrina

Landslides

Demolition of hall in Katowice

Predators

26th day

Petone

Prophecies

Plague

Changelings

WTC

Columbia

Aliens

UFOnauts

Formal proof for the existence of UFOs

Evil

Antichrist

About God

Proof for the existence of God

God's methods

The Bible

Free will

Truth

Dr Pajak portfolio

About me (Dr Eng. Jan Pajak)

Old "about me"

My job search

Aleksander Możajski

Pigs from Chinese zodiac

Pigs Photos

Healing

Tropical fruit

Fruit folklore

Food handling

Evolution of humans

All-in-one

Greek keyboard

Russian keyboard

Solving Rubik's cube 3x3=9

Solving Rubik's cube 4x4=16

Jan's playlists (only under "Google Chrome")

Instruction of playlists

Wrocław

Malbork

Milicz

Battle of Milicz

St. Andrea Bobola

Village Cielcza

Village Stawczyk

Wszewilki

Wszewilki of tomorrow

Korea

Hosta

1964 class of Ms Hass in Milicz

TUWr graduates 1970

Lectures 1999

Lectures 2001

Lectures 2004

Lectures 2007

Better humanity

Pajak for parliament 2014

Pajak regarding 2017

Pajak for parliament 2017

Party of totalizm

Party of totalizm statute

FAQ - questions

Replicate

Memorial

Sabotages

Index of content with links

Menu 2

Menu 4

Source replica of page menu

Text [11] in PDF

Text [8e/2]

Text [8e]

Text [7]

Text [7/2]

Text [6/2]

Text [5/3]

Figs [5/3]

Text [2e]

Figures [2e]: 1, 2, 3

Text [1e]

Figures [1e]: 1, 2, 3

X text [1/4]

Monograph [1/4]:
E, 1, 2, 3, P, X

Monograph [1/5]


(Hier auf Deutsch:)

Dr Pająk portfolio

Über mich

Freie Energie

Gott Existiert

Malbork

Moralische Gesetze

Seismographen

Telekinesis

Totalizm

Text [5d]

Menu 2

Menu 4

Quelreplica dieser Seite


(Aquí en espańol:)

Energía libre

Telekinesis

Leyes morales

Totalizm

Sobre mí

Menu 2

Menu 4

Reproducción de la fuente de esta página


(Ici en français:)

Énergie libre

Telekinesis

Lois morales

Totalizm

Au sujet de moi

Menu 2

Menu 4

Reproduction de source de cette page


(Qui in italiano:)

Energia libera

Telekinesis

Leggi morali

Totalizm

Circa me

Menu 2

Menu 4

Replica di fonte di questa pagina




Menu 2:

(Przesuwne)

Oto wykaz wszystkich stron które powinny być dostepne pod niniejszym adresem (tj. na tym serwerze), w zestawieniu językowym - w 8 językach. Jest on częściej aktualizowanym powtórzeniem stron zestawionych też w "Menu 1". Wybierz poniżej interesującą Cię stronę manipulując suwakami, potem kliknij na nią aby ją uruchomić:

Tu powinna być wyświetlona strona menu2.htm.

(Ten sam wykaz daje się też wyświetlić z "Menu 1" poprzez kliknięcie tam na "Menu 2".)



Menu 3: (Alternatywne adresy tej strony:)

(Na płatnych serwerach:)

totalizm.com.pl

totalizm.pl

energia.sl.pl

pajak.org.nz

(Na darmowym hostingu z FTP:)

cielcza.cba.pl

magnocraft.site88.net

quake.hostami.me

telekinesis.esy.es

tornados2005.narod.ru

geocities.ws/immortality

(Starsze i już NIE aktualizowane:)

dhost.info/nirvana

morals.mypressonline.com

alert.1hwy.com

capsule.20m.com

prawda.20fr.com

totalizm.20fr.com

totalism.50megs.com

totalizm.fanspace.com

magnocraft.20fr.com




Menu 4:

(Przesuwne)

Oto wykaz adresów wszystkich totaliztycznych witryn działających w dniu aktualizacji tej strony. Pod każdym z owych adresów powinny być dostępne wszystkie totaliztyczne strony wyszczególnione w "Menu 1" i "Menu 2", włączajac w to również ich odmienne wersje językowe (tj. wersje w językach: polskim, angielskim, niemieckim, francuskim, hiszpańskim, włoskim, greckim i rosyjskim). Najpierw więc w poniższym okienku wybierz adres serwera z każdego masz zamiar skorzystać manipulując suwakami, potem kliknij na jego adres, kiedy zaś otworzy się strona reprezentująca ów serwer wówczas wybierz sobie z "Mednu 1" lub z "Menu 2" interesującą cię stronę i kliknij na nią aby ją uruchomić i przeglądnąć:

Tu powinna być wyświetlona strona menu.htm.

(Niniejszy wykaz daje się też wyświetlić z "Menu 1" poprzez kliknięcie tam na "Menu 4".)


Wyobraźmy sobie statek kosmiczny napędzany pulsującym polem magnetycznym. Jego kształt będzie przypominał odwrócony do góry dnem talerz. Wykonany on będzie z przeźroczystego materiału o regulowanym stopniu odbicia i przepuszczania światła. Stąd w obecności silnego światła słonecznego odbijał on będzie promienie słoneczne jak lustro błyszczące metalicznym, srebrzystym kolorem nowej cyny. Natomiast podczas lotów nocami będzie on całkowicie przeźroczysty. Potrafił on będzie mknąć bezgłośnie w przestworzach z ogromnymi szybkościami, a także w razie potrzeby zawisnąć nieruchomo w jednym punkcie jak dzisiejszy balon. Będzie zdolny do latania w próżni kosmicznej, powietrzu, wodzie, rozpalonych gazach i magmie, a nawet w materii stałej takiej jak skały czy budynki - w których drążył będzie szkliste tunele. Będzie w stanie uczynić się całkowicie niewidzialnym dla ludzkich oczu i kamer. Będzie także niezniszczalny dla obecnych ludzkich rodzajów broni, jako że potężne prądy elektryczne które może on indukować w każdym wymaganym momencie, są w stanie eksplozyjnie odparować cały materiał owych broni. Wyniesie on ludzi do gwiazd. Awansuje także naszą cywilizację do statusu międzygwiezdnego. Z tego powodu, nasza planeta przestanie być dla nas więzieniem, a stanie się wyłącznie naszą żywicielką. Niniejsza strona prezentuje podstawowe informacje o owym niezwykłym gwiazdolocie.
       Ja jestem wynalazcą takiego właśnie gwiazdolotu. Jego pierwsze opisy opublikowałem już w 1980 roku. Nazwałem go "Magnokraftem". Jego zasada działania została mi "podpowiedziana" znacznie wcześniej, bo jeszcze w 1972 roku, moim ówczesnym odkryciem, że wynalazki ziemskich napędów układają się w rodzaj tablicy bardzo podobnej do słynnej "Tablicy Mendelejewa" (tę odkrytą wówczas przez siebie tablicę nazwałem "Tablicą Cykliczności dla Napędów", zaś jej krótki opis przytoczyłem w punkcie #A2 poniżej na tej stronie). Co ciekawsze, z tej Tablicy Cykliczności wynika też, iż po zbudowaniu opisywanej tu pierwszej generacji moich Magnokraftów, ludzkość zbuduje jeszcze dwie nawet bardziej od niej zaawansowane generacje gwiazdolotów. Drugą z nich, czyli "Magnokrafty drugiej generacji", nazwałem "wehikułami telekinetycznymi". Ich krótki opis zaprezentowałem w punkcie #I2 tej strony. Trzecią i najdoskonalszą generację swoich Magnokraftów nazwałem "wehikułami czasu", zaś ich krótki opis zawarłem w punkcie #I3 niniejszej strony (ich pełny opis prezentuje cała poświęcona im strona o nazwie immortality_pl.htm). Moje wehikuły czasu będą w stanie przemieszczać ludzi NIE tylko w przestrzeni, ale także i w czasie. Stąd otworzą one ludzkości dostęp do nieśmiertelności, ponieważ umożliwią aby każda osoba po dożyciu do wieku starczego mogła powtarzalnie być cofana w czasie ponownie do lat swojej młodości. Zasada działania wehikułów czasu wykorzystuje moje odkrycie opisane szerzej we "wstępie" i w punkcie #G4 strony o nazwie dipolar_gravity_pl.htm, a stwierdzające iż w przeciwieństwie do minerałów, skał i skamienielin (włączając w to kości dinozaurów i węgiel kamienny), które starzeją się pod upływem (nienawracalnego) naturalnego czasu wszechświata w jakim żyje Bóg i jaki upływa płynnie, życiem i starzeniem się ludzi i innych żyjątek rządzi obecnie zupełnie odmienny rodzaj skokowego czasu też panujący na Ziemi: (1) który został sztucznie zaprogramowany przez Boga, (2) który ma naturę softwarową (podobnie jak dzisiejsze filmy i gry komputerowe przesyłane poprzez internet), (3) o którym Biblia informuje, że ów czas w jakim żyją i starzeją się ludzie upływa około 365 tysięcy razy wolniej od naturalnego czasu wszechświata w którym żyje Bóg, (4) którego upływ następuje w krótkich skokach o częstotliwości około 11 Hz (istnienie jakich to skoków tego czasu sztucznie zaprogramowanego przez Boga demonstruje każdemu prosty eksperyment opisany w punkcie #D1 w/w mojej strony o nazwie immortality_pl.htm), oraz (5) który to sztuczny czas jest nawracalny - a stąd daje się sterować i cofać np. zbudowanymi przez ludzi "wehikułami czasu". Szerszy opis tego drugiego (ludzkiego) nienaturalnego "nawracalnego czasu softwarowego", około 365 tysięcy razy wolniejszego od naturalnego czasu wszechświata, na którego cechach opiera się zasada działania "wehikułów czasu" mojego wynalazku, czytelnik znajdzie np. we wstępie oraz w punktach #C4.1 i #A1 w/w strony o nazwie immortality_pl.htm. Szokującą wszystkich ciekawostką istnienia tych dwóch odmiennych czasów, oba jakie ludzie błędnie mierzą tymi samymi "latami", jest że jeśli pomiędzy "latami ludzkimi" oraz "latami atomów i minerałów" zacznie się używać ów bibilijny przelicznik 365000, wówczas się okazuje, że podany w Biblii wiek świata fizycznego wynoszący około 6000 "lat ludzkich", jest faktycznie równy szacowanemu przez oficjalną naukę wiekowi wszechświata wyrażonemu w "latach atomów i minerałów" - co wyjaśniam dokładniej w podpisie pod "Tabelą #A1" i w 6 z punktu #B2 mojej strony o nazwie humanity_pl.htm. Wszystkie więc te bezsensowne zaprzeczenia oficjalnej nauki w sprawie prawdy stwierdzeń Biblii, że świat fizyczny był stworzony przez Boga około 6000 lat temu, jest jedynie żenującym dowodem ignorancji i arogancji dzisiejszych naukowców - jacy aby tkwić w ateiźmie uparcie odrzucają uznanie moich ustaleń i mojej "Teorii Wszystkiego" zwanej Konceptem Dipolarnej Grawitacji.
       Moje Magnokrafty są technicznie najbardziej zaawansowanymi wehikułami na jakich zbudowanie ludzkość kiedykolwiek się zdobędzie. Jako takich, NIE daje się ich zbudować tak jak kiedyś ludzie czynili to z pierwszymi samolotami - znaczy gdzieś w przydomowym garażu, czy nawet w kącie własnej sypialni. Do ich urzeczywistnienia potrzebne jest solidne finansowanie, moc wykonawcza dużej prototypowni, oraz dostęp do dobrze wyposażonego laboratorium badawczego i urządzeń pomiarowych. Ja przez praktycznie większość swego życia czyniłem wszystko co w ludzkiej mocy aby uzyskać dostęp do warunków i zasobów umożliwiających mi zbudowanie tych statków. Podsumowanie swych nieustannych wysiłków zaprezentowałem w punktach #J1 do #J3 niniejszej strony. Niestety, na przekór iż oficjalnie zwracałem się w tej sprawie aż do kilkuset (tj. praktycznie wszystkich) instytucji badawczo-rowojowych i uczelni świata o jakich się doczytałem, że dysponują tym co wymagane, jedyne co uzyskiwałem w odpowiedzi to albo drwiny albo zupełne zignorowanie. A szkoda, osobiście bowiem wierzę, że gdybym otrzymał wymaganą do tego pomoc np. już od 1985 roku - kiedy to odkryłem zasadę działania czasu i wynalazłem oraz rozpracowałem budowę swych wehikułów czasu, wówczas nawet gdybym pracował samotnie nad zbudowaniem tychże wehikułów czasu, zaś otrzymywana pomoc ograniczała by się jedynie do finansowania i wykonawstwa kolejnych prototypów, stanowisk badawczych, laboratoriów, urządzeń pomiarowych, itp., ciągle i tak bym zdołał zbudować te wehikuły już dawno temu - tak jak o tamtych zmarnowanych szansach raportuję w punkcie #J3 niniejszej strony. Wszakże od 1985 roku minęło już kilkadziesiąt lat, zaś Bóg obdarował mnie obficie doskonałym wykształceniem technicznym, wiedzą, inteligencją, zdolnościami twórczymi, doświadczeniem, pracowitością, wydajnością działania i wszystkim innym co byłoby wówczas wymagane. W przypadku więc udostępnienia mi niezbędnej pomocy przez którąś z owej mnogości instytucji lub uczelni do jakich się zwracałem, ludzkość już dawno temu pokonałaby śmierć, zaś każdy z nas miałby już dostęp do nieśmiertelności i mógłby żyć bez końca. Z kolei ziemski przemysł i ekonomia już od dawna miałyby dostęp do nieograniczonych zasobów kosmosu.



Część #A: Informacje wprowadzające niniejszej strony o "Magnokrafcie":

       Oto jak będzie wyglądał, już po zbudowaniu, ów niezwykły statek międzygwiezdny mojego wynalazku, nazwany "Magnokraftem". Zbudowanie tylko jego pierwszej generacji wyniesie już ludzi do gwiazd i udostępni im nieograniczone zasoby kosmosu. Zbudowanie zaś jego trzeciej generacji, nazywanej "Wehikułami Czasu" otworzy też ludziom dostęp do tzw. "uwięzionej nieśmiertelności". (Patrz punkty #H1 i #I1 strony immortality_pl.htm co dokładnie oznacza ów termin "uwięziona nieśmiertelność".) Skrótowemu opisowi i zilustrowaniu tego niezwykłego gwiazdolotu poświęcona jest cała niniejsza strona.

Rys. #A2(K3) - dół

Rys. #A0: Powyższa ilustracja pokazuje komputerowo wygenerowany wygląd boczny najmniejszego z Magnokraftów, zwanego typem K3 - przygotowany przez mojego graficznie uzdolnionego przyjaciela. Jak zaś ów gwiazdolot będzie wyglądał jeśli będzie oglądany z kierunków innych niż boczny, a także jak będą wyglądały następne niż K3 typy tego statku międzygwiezdnego i jak wielkości tych typów będą się porównywały do innych znanych powszechnie obiektów budowanych przez człowieka, ilustrują to komputerowo generowane ilustracje pokazane w dalszej części niniejszej strony - przykładowo patrz poniżej na "Rys. #A2" do "Rys. #A5".
       Odnotuj, że jeszcze przed, oraz zaraz po, 1980 roku, kiedy to rozpracowywałem zasadę działania, konstrukcję i atrybuty wynalezionego wówczas przez siebie Magnokraftu, oraz kiedy publikowałem pierwowzór obecnego tomu 3 mojej monografii [1/5] szczegółowo opisującej ów gwiazdolot, komputery NIE potrafiły jeszcze przetwarzać grafiki. Nawet zresztą gdyby potrafiły, owo ogromnie wrogie i krytykanckie wobec Magnokraftu (a także wobec innych moich przełomowych badań naukowych i wynalazków) nastawienie naukowców i byłych przełożonych, zapewne spowodowałoby zabronienie mi użycia uczelnianych komputerów do rozwoju tego statku. Wszakże owo zajadle wrogie nastawienia jest publicznie manifestowane już nieprzerwanie począwszy od 1972 roku (kiedy to odkryłem swoją "Tablicę Cykliczności"), aż do lutego 2017 roku (kiedy to pisałem niniejsze słowa), co praktycznie oznacza, że ignorancko, zazdrośnie, niewybrednie i złośliwie owo nastawienie prześladuje i obrzydza moje badania, oraz moją osobę, nieustannie już przez okres niemal 50 lat, czyli już przez niemal połowę wieku oraz przez znacznie więcej niż przez połowę całego mojego życia. (Po przykład tego nastawienia datujący się z lutego 2017 roku, patrz https://groups.google.com/forum/#!topic/pl.misc.paranauki/wUPJicm7tz0.) Tymczasem prywatne PC ani laptopy około owego 1980 roku NIE były jeszcze znane. Dlatego wszystkie moje rysunki tego gwiazdolotu pracochłonnie wykonywałem wówczas ręcznie starą techniką kreślarską, tj. z użyciem kalki technicznej i tuszu - co wraz z badaniami rozwojowymi zjadało praktycznie cały wolny czas pozazawodowy jakim wtedy dysponowałem (włącznie z ówczesnym "zarywaniem dla wykonania pracy" sporych części swych nocy, jakie aby móc kontynuować swe badania a jednoczesnie wzorcowo wykonywać swą pracę zawodową zmuszony byłem wówczas niemal codziennie praktykować). Z tego powodu, w tamtych dawnych latach moich prac rozwojowych nad zasadą działania, konstrukcją i atrybutami Magnokraftu, osobiście przeze mnie były wykonane wszelkie te ilustracje z niniejszej strony, a także z innych moich stron i publikacji, z których wyglądu widać, iż przygotowane one zostały tamtą starą techniką kreślarską (po ich przykład patrz "Rys. #A1" poniżej). Natomiast wszystkie pokazane tu komputerowo generowane ilustracje (przykładowo powyższa), zostały przygotowane przez mojego graficznie uzdolnionego przyjaciela, Dominika Myrcik.


Wideo #A0: Czy wiesz, że począwszy od 26 kwietnia 2017 roku w YouTube.com dostępne jest ok. 4-minutowe darmowe wideo przygotowane przez mojego przyjaciela Dominika Myrcik, które w animowany (ruchowy) sposób ilustruje wyglądy i cechy wszystkich ośmiu typów dyskoidalnych Magnokraftów, oraz porównuje wymiary gabarytowe każdego z tych typów do powszechnie znanych obiektów. Wideo to nosi dwujęzyczny (niemiecki i angielski) tytuł "Wie groß ist der Magnokraft?/How big is the Magnocraft?" (tj. "Jak wielki jest Magnokraft"). Ponieważ wideo to NIE zawiera treści mówionej, a głównie ruchome obrazy, muzykę i świst powietrza powodowany lotem Magnokraftów, jego zrozumienie NIE stanowi problemu dla oglądających dowolnej narodowości - bez względu na to jakiego języka mówionego oni używają. Jest ono upowszechniane gratisowo w YouTube.com pod internetowym adresem www.youtube.com/watch?v=hkqrVePSj6c. Szerszy opis tego wideo zawiera punkt #A5 z mojej innej strony o nazwie portfolio_pl.htm. Z kolei następne punkty #A6 do #A6.7 z tamtej strony portfolio_pl.htm, a także punkt #F2 i podpis pod "Rys. #F2" z niniejszej strony, zawierają linki, szczegółowe opisy i objaśniające ilustracje szeregu innych wideów wykonanych przez odmiennych autorów i też dostępnych za darmo w YouTube, które to widea szczegółowo udokumentowały, że na Ziemi skrycie operują gwiazdoloty popularnie zwane "UFO", których cechy, zasady działania, wyglądy, oraz wymiary, precyzyjnie odpowiadają tym opisywanym przez moje publikacje o Magnokrafcie oraz naukowo postulowanym prawdą mojego formalnego dowodu, iż "UFO to już zbudowane Magnokrafty". (Kliknij na powyższy starter tego wideo aby sobie je przeglądnąć.)
       Czytelnik zapewne już wie, że nieustająco od 1981 roku publikowany jest mój formalny dowód naukowy, konklusywnie potwierdzający, iż "UFO to już zbudowane Magnokrafty" - skrótowy opis tego formalnego dowodu czytelnik znajdzie m.in. w punktach #A5 i #K1 niniejszej strony, a także na całej stronie o nazwie ufo_proof_pl.htm. Dzięki opracowaniu tego formalnego dowodu moje badania rozwojowe nad budową i działaniem Magnokraftów zaowocowały też m.in. głębokim poznaniem szczegółowej wiedzy o budowie i zasadach działania UFO. Po 1981 roku byłem więc w stanie podefiniować wszystkie cechy UFO i nawet precyzyjnie pomierzyć wymiary wszystkich 8 typów załogowych UFO. Dlatego linkowane powyżej 4-minutowe wideo "Jak wielki jest Magnokraft" otwiera aż cały ocean możliwości także dla innych osób mających umysł wystarczająco otwarty aby zaakceptować prawdę mojego formalnego dowodu, że "UFO to już zbudowane Magnokrafty" - tak uparcie obecnie negowaną przez zakłamane oświadczenia dzisiejszej oficjalnej nauki oraz sporej proporcji tzw. "UFOlogów". Przykładowo, wideo to pozwala nauczyć się jak rozpoznawać jaki typ UFO ktoś zaobserwował czy sfotografował. Pozwala precyzyjnie ustalać (z dokładnością do centymetra) wymiary danego UFO po rozpoznaniu jakiego ono jest typu. Ponadto, w końcowym swym fragmencie wideo ilustruje też niektóre unikalne cechy lotów UFO - jakie zawsze zadziwiają przypadkowych obserwatorów tych gwiazdolotów, np. zdolność UFO do szybkiego lotu w zorientowaniu najwyższego oporu aerodynamicznego, czy ich zdolność do nagłego zmieniania pod kątem prostym kierunku lotu.
       Doskonałym dowodem, że opisywane tu wideo "Jak wielki jest Magnokraft" precyzyjnie ilustruje także wymiary i wyglądy poszczególnych typów UFO, jest inne darmowe, około 14-minutowe wideo dostępne pod adresem www.youtube.com/watch?v=RiYqDeMQHAQ, zaś szeroko opisane w punkcie #A6.1 mojej strony o nazwie portfolio_pl.htm. To inne wideo udokumentowało bowiem przypadek, kiedy nocą dnia 2010/7/27 cała eskadra UFO inteligentnie, celowo i skrycie wyłożyła w zbożu z Anglii kolejny tzw. "krąg zbożowy" - zasady formowania których to kręgów zbożowych w swoich monografiach ja opisuję zainteresowanym już począwszy od około 1985 roku - po szczegóły patrz np. punkt #D2.1 i "Rys. #D2abc" z mojej strony o nazwie eco_cars_pl.htm. Malowniczość i iście kosmiczna złożoność kręgu wyłożonego przez UFO w owym dniu 2010/7/27 dowodzi, iż ten "krąg zbożowy" z Anglii, podobnie jak wszystkie inne autentyczne takie kręgi ostatnio wykonywane przez UFO, zaś ilustrowane fotografiami pokazywanymi przez dzisiejsze wyszukiwarki internetowe, miał m.in. służyć zakpieniu sobie z ignorancji i niekompetencji dzisiejszych naukowców, decydentów, polityków i badaczy UFO niezdolnych do zbadania i do oficjalnego uznania inteligencji jaka odmawia kooperowania z badającymi je ludźmi. (Wygląda to jakby UFOnauci eksperymentalnie sprawdzali ile czasu zajmie pobudzenie ludzkich naukowców do oficjalnego uznania wyników moich badań stwierdzających, że "kręgi zbożowe są to ślady powykładane w zbożu przez pole magnetyczne generowane napędem UFO", a także sprawdzali jaki minimalny rodzaj szoku dowodowego jest obecnie konieczny, oraz do jakiego poziomu swymi coraz bardziej zuchwałymi manifestacjami UFOnauci muszą wyszydzić w oczach społeczeństwa ignorancję oficjalnej nauki i tzw. "UFOlogów", zanim decydenci zmuszeni w końcu zostaną do oficjalnego uznania wyników moich badań.) Dowodowo najistotniejsze w owym wideo z dnia 2010/7/27 okazuje się być, że niezależnie od udokumentowania procesu wykładania "kręgu zbożowego", wygląd i względne wielkości elementów którego zarejestrowane potem zostały na lotniczych zdjęciach owego kręgu, wideo to utrwaliło też m.in. kształt i wygląd jarzących się nocą par UFO typu K5, magnetycznie posprzęganych ze sobą w tzw. "konfiguracje niezespolone", zilustrowane m.in. na "Rys. #H2c(góra-prawy)" z niniejszej strony, a także na "Rys. #A6.1a(środek)" ze strony o nazwie portfolio_pl.htm - kliknij na niniejszy (zielony) link aby konfigurację tę zobaczyć. Sfilmowane bowiem następnego ranka elementy "kręgu zbożowego" jaki owa eskadra UFO uformowała, potwierdziły empirycznie, że faktycznie sfilmowany owej nocy został wygląd jarzących się "konfiguracji niezespolonych" posprzęganych z UFO typu K5.
       Trzonem omawianego tu wideo Dominika Myrcik "Jak wielki jest Magnokraft" jest pokazanie komputerowo wygenerowanych porównań wyglądu, wielkości i wymiarów wszystkich ośmiu typów dyskoidalnych Magnokraftów (a stąd i dyskoidalnych UFO) z powszechnie znanymi obiektami budowanymi przez ludzi. Pozwala więc ono porównywać typy Magnokraftów (a stąd i typy UFO) od K3 do K10, z wielkościami: człowieka, samochodu osobowego, radzieckiego czołgu T-34, dwupiętrowego budynku mieszkalnego, katedry "Westminster Abbey" z Londynu, transatlantyka "Tytanik", oraz "Wieży Eiffla" z Paryża. Ponadto pokazuje ono też ów unikalny dla magnetycznego napędu tych wehikułów przelot wszystkich 8 ich typów ponad dużym nowoczesnym miastem - pozwalając w ten sposób porównywać wielkości poszczególnych z tych gwiazdolotów z wielkościami dzisiejszych drapaczy chmur, a także z całym centrum dużego miasta. (Np. największe UFO typu K10, zawisające ponad centrami dzisiejszych miast, rozmiarowo okazuje się być rozleglejsze niż większość owych centrów.) Odnotuj też, że porównania wielkości i wyglądów z tego wideo stanowią animowane (ruchome) wersje podobnych porównań wielkości i wyglądów, jakie również po komputerowym wygenerowaniu zilustrowane zostały w dalszych częściach niniejszej strony - przykładowo na poniższych "Rys. #A2" do "Rys. #A5".
       Dwujęzyczne napisy zaprezentowane jako rodzaj "wstępu" do wideo "Jak wielki jest Magnokraft" ostrzegają, cytuję: Nasza cywilizacja wkrótce upadnie. Człowiek odwrócił się od drugiego człowieka. Wszystko czynimy przeciwko Naturze, Moralności i Bogu. Czeka nas bolesny upadek, ale i wejście ludzkości do nowej, złotej ery Magnokraftu. Ten kraj, który jako pierwszy zbuduje Magnokraft, będzie przywódcą nowej cywilizacji. Stara polska przepowiednia ujawnia, że będzie nim Azjatycki Smok - prawdopodobnie Korea Południowa. Rzuci on na kolana niemoralnych opresorów i niszczycieli zapierającą dech w piersi potęgą militarną i wielkością Magnokraftu. Informacja z tamtego "wstępu" stara się więc m.in. przypomnieć oglądającemu to o czym ja ostrzegam w punktach od #H1 do #H3 z odrębnej swojej strony o nazwie przepowiednie.htm, oraz co ponownie przypominam poniżej w podpisie pod "Rys. #A2a(K3) - góra" niniejszej strony, zaś co udokumentowałem empirycznym materiałem dowodowym na całych stronach o nazwach military_magnocraft_pl.htm i wtc_pl.htm.
       Odnotuj, że ostrzeżenie bardzo podobne do powyższego zawiera też owa wiadomość oficjalnie negowanego do dzisiaj pochodzenia "Przybyliśmy aby Was Ostrzec w sprawie Waszej Rasy i Waszej Planety" na żywo oglądającym telewizję w UK przekazana w dniu 26 listopada 1977 roku o godzinie 17:10, zaś obecnie dostępna dla każdego do oglądnięcia za darmo w YouTube.com po polsku np. pod adresem youtube.com/watch?v=zCrQONZuuHM, zaś w angielskojęzycznym oryginale np. pod adresem youtube.com/watch?v=aiokvraNTZg - podczas gdy opisy tego ostrzeżenia można odnaleźć w wyszukiwarkach z pomocą polskich słów kluczowych Kosmici incydent telewizyjny 1977 roku, lub angielskich słów kluczowych Alien Warning Message Live on TV in UK. Jak czytelnik zapewne odnotuje z analizy opisów ujawnianych powyższymi linkami, kluczem do potwierdzenia pochodzenia i autentyczności tego ostrzeżnia, byłoby ustalenie metody, techniki i urządzenia, za pomocą których ostrzeżenie to zostało nałożone na nadawaną wówczas transmisję dziennika telewizyjnego. Jak bowiem się okazuje, nikt NIE dokonał takiego ustalenia. Tymczasem ostrzeżenie zostało "nałożone na", a NIE jedynie "nadane zamiast", kontynuowanej podczas jego trwania transmisji dziennika - czego klarownie dowodzi "przebijanie się" fragmentów tego dziennika poprzez dźwięki owej transmisji. Niektórzy zaś, w tym ja, wierzą, że przy poziomie ziemskiej techniki ówczesnego czasu, takie nałożenie zewnętrznymi ziemskimi urządzeniami ostrzeżenia jakie swą głośnością zagłuszało ciągle nadawany dziennik, było wprost niemożliwe. Problem polega tu więc na tym, że nikt dotychczas NIE rozważał możliwości technicznego użycia tzw. "rzutników telepatycznych" opisywanych m.in. w punkcie #C4 mojej strony telepathy_pl.htm. Właśnie te rzutniki byłyby bowiem w stanie nałożyć takie ostrzeżenie na trwającą pod nim ziemską transmisję telewizyjną - i to nawet na międzygwiezdne odległości. Co jeszcze ciekawsze, cechy nałożenia owego ostrzeżenia są bardzo podobne do innej transmisji o już udowodnionej autentyczności, też używającej takich "rzutników telepatycznych", z pomocą której (za pośrednictwem włoskiej Miss piękności i aktorki filmowej, Pani Danieli Giordano) ludzkość otrzymała dar tzw. "piramidy telepatycznej" opisywanej szczegółowo m.in. w punktach #E1.1 i #E1 z w/w strony o nazwie telepathy_pl.htm. Ciekawe więc, czy także owe ostrzeżenie wywodzi się od tej samej kategorii istot, co owa piramida telepatyczna? (Linki do powyższego ostrzeżenia z TV UK przytoczyłem też na końcu punktu #A5 ze swej innej strony internetowej o nazwie portfolio_pl.htm, oraz w (v) z punktu #H1 odmiennej strony internetowej o nazwie przepowiednie.htm.)
       Jeśli czytelnik podejmie przesłuchanie owego ostrzeżenia "Przybyliśmy aby Was Ostrzec w sprawie Waszej Rasy i Waszej Planety", wówczas radzę mu zwrócić szczególną uwagę, iż ostrzega ono także, że Ziemia aktualnie znajduje się pod kontrolą źle życzących ludziom sił, które pracują na zgubę ludzkości. To właśnie o działaniu owych sił ja kiedyś starałem się ostrzegać ludzi - niestety bezkutecznie. To też właśnie owe siły stopniowo odwodzą nas od Boga i potem nas zniszczą - jeśli praktycznie każdy z nas ludzi NIE zdobędzie się na wysiłek i motywację aby zdecydowanie się bronić przed nimi i przed ich niszczycielską propagandą zła, agresji, egoizmu, zachłanności i gloryfikacji niemoralnych zachowań.
       Wysoce intrygującym faktem jest też, że jeśli się przestudiuje historię i szczegóły zbudowanego w stanie Georgia, USA, granitowego monumentu, który w internecie opisywany jest pod nazwą The Georgia Guidestones (np. patrz opisy i zdjęcia tego monumentu zaprezentowane np. we wpisie z dnia 15 września 2012 roku na blogu Pana Andrzeja Dziekan o adresie adziekan69.blogspot.co.nz/2012/09/), wówczas się okazuje, że owa historia i szczegóły "pasują jak ulał" do dobrze nam już znanych zachowań istot dawniej zwanych podmieńcy, które chociaż wyglądają jak ludzie kiedy np. mieszają się z tłumem na naszych ulicach, jednak ludźmi wcale NIE są. Istoty owe już sporo przed 1980 rokiem wiedziały, iż na Ziemię nadchodzi ta sama zagłada ludzkości, do jakiej referują poprzednio opisane tu ostrzeżenia. Zbudowały więc bardzo trudny do zniszczenia granitowy monument, który zawiera wyrażone w aż 8 najpowszechniejszych językach świata (tj. w angielskim, hiszpańskim, suahili, hindi, hebrajskim, arabskim, chińskim i rosyjskim) wyryte na kamiennych tablicach 10 wytycznych jak ludzkość powinna się zachowywać, adresowane do tych nielicznych ludzi, co przeżyją nadchodzącą zagładę. (Niestety, pomimo moich apeli, ludzkość zdecydowała aby NIE budować mojego Wehikułu Czasu. Precyzyjnie więc NIE wiemy - chociaż w przybliżeniu możemy prognozować, kiedy zagłada ta nadejdzie, jaki będzie miała przebieg, ani ilu ludzi w niej zginie. Jednak istoty które przygotowały omawiany tu monument znają przyszłość. Już obecnie daje się więc wydedukować z tego co zaszyfrowały w jego wytycznych, że nadchodzącą zagładę przeżyje co najwyżej jeden z każdych pięciuset dzisiejszych mieszkańców Ziemi.) Gorąco więc rekomenduję aby dla własnego dobra zapoznać się z opisami owego monumentu, oraz z owymi 10 wytycznymi, oraz aby niezważając jak reszta ludzkości obecnie się zachowuje, wytyczne te zacząć wdrażać w swym życiu już od zaraz. Wszakże zaszyfrowana jest w nich NIE tylko informacja "co", "kiedy" i "dlaczego" nieuchronnie już nadchodzi, ale (co ważniejsze) także i ukryta informacja, jak do nadchodzącej zagłady można się przygotować i indywidualnie się bronić przed padnięciem jej ofiarą - tak jak wyjaśniam to szerzej w punkcie #T3 swej strony o nazwie woda.htm.


#A1. Jakie są cele tej strony:

       Głównym celem tej strony jest udostępnienie czytelnikowi napisanego codziennym językiem podsumowania najważniejszych informacji na temat bezszelestnego statku międzygwiezdnego z napędem magnetycznym, zwanego "Magnokraftem".
       Niniejsza strona podsumowuje w wielkim skrócie najbardziej istotne informacje o "Magnokrafcie". Oryginalnie informacje te zaprezentowane są szczegółowo w tomie 3 mojej najnowszej monografii [1/5] o tytule "Zaawansowane urządzenia magnetyczne". Zasadniczym wynikiem jaki chciałbym osiągnąć poprzez zaprezentowanie tego podsumowania, jest uświadomienie, że istnieje całkowicie już rozpracowany statek międzygwiezdny, który od kilkudziesięciu lat doprasza się aby podjąć jego urzeczywistnianie. Statek ten jest nieporównanie lepszy od prymitywnej techniki rakietowej przy której upierają się tak zawzięcie dzisiejsi eksploratorzy kosmosu. Jego budowa jest też znacząco tańsza i korzystniejsza dla naturalnego środowiska, niż budowa dzisiejszych rakiet kosmicznych. Na dodatek, statek ten może być zrealizowany już przy obecnym poziomie nauki i techniki na Ziemi. Jego realizacji jest w stanie też dokonać nawet małe państwo, a nawet co większa instytucja przemysłowa. Z kolei ci którzy faktycznie urzeczywistnią ten statek, całkowicie przerysują mapy nie tylko naszej planety, ale również i całego wszechświata. Na dodatek, zbudowanie tzw. komory oscylacyjnej wymaganej do nepędu Magnokraftu, otworzy też możliwośc zbudowania całego szeregu innych niezwykłych i ogromnie przydatnych urządzeń wykorzystujących ową komorę, włączając w to bezzanieczyszczeniowe samochody, urządzenia darmowej energii, a nawet wehikuły czasu (opisane m.in. na stronie "immortality_pl.htm". (Owe "wehikuły czasu pozwolą; ludziom m.in. wydłużać swe życie w nieskończoność poprzez cofanie ich w czasie do lat młodości po każdym osiągnięciu przez nich wieku starczego.)
       Niniejsza strona uzupełnia też i poszerza dwie inne strony o pokrewne tematyce. Pierwsza z tych pokrewnych stron nosi nazwę propulsion_pl.htm. Opisuje ona ową "Tablicę Cykliczności" wspominaną w punkcie #A2 poniżej, z której wyniknęła właśnie możliwość zbudowania Magnokraftów na Ziemi. (Owa "Tablica Cykliczności" to jakby odpowiednik "Tablicy Mendelejewa". Tyle że zamiast dla pierwiastków chemicznych obowiązuje ona dla napędów ziemskich. Na podstawie informacji o napędach które ludzie już wynaleźli i zbudowali, tablica ta wskazuje jakie napędy ludzie zbudują w przyszłości.) Druga z owych pokrewnych stron nosi nazwę oscillatory_chamber_pl.htm. Opisuje ona budowę i działanie urządzenia napędowego Magnokraftu, czyli owego urządzenia zwanego "komorą oscylacyjną" (po angielsku - "oscillatory chamber").


#A2. Co to takiego ten Magnokraft:

       Kiedy Bóg stwarzał nasz świat fizyczny, w swojej nieskończonej mądrości zakodował On w ów świat cały szereg najróżniejszych regularności. Dla przykładu, w naszym świecie wszystko jest rządzone przez odpowiednie prawa, wszystko jest symetryczne, wszystko zostało stworzone w parach, itd., itp. To dlatego, jeśli mówimy o mężczyźnie, zawsze wiemy że istnieje też kobieta, jeśli mówimy o ciele, wówczas możemy być pewni iż istnieje także i dusza, jeśli mówimy o cząsteczce, wówczas wiemy że istnieje też antycząsteczka, kiedy mówimy o zjawisku, wówczas wyczuwamy że istnieje też jego przeciw-zjawisko, podobnie każdy plus posiada minus, każde pytanie posiada odpowiedź, każdy problem posiada rozwiązanie, itd., itp.
       Ową boską zasadę, że wszystko posiada odpowiadającą mu parę, wypełniają też urządzenia napędowe. Tzw. "Tablica Cykliczności", krótko opisana w punkcie #B1 na mojej stronie o nazwie propulsion_pl.htm, zaś szczegółówo objaśniona w rozdziale B z tomu 2 mojej najnowszej monografii [1/5], ujawnia nam żelazną regularność której działanie stało się dla mnie widoczne już w 1972 roku, kiedy to dokonałem historycznej analizy wynalazków już istniejących na Ziemi urządzeń napędowych. Najprościej regularność tą można wyrazić słowami, że dla każdego "silnika" daje się zbudować odpowiadający mu "pędnik". Zgodnie z tą regularnością, przykładowo "silnik" nazywany "wiatrakiem" już posiada odpowiadający mu "pędnik" w postaci "żagla". "Silnik" o nazwie "turbina" już posiada swój "pędnik" o nazwie "śmigło". "Silnik" o nazwie "silnik spalinowy" już posiada swój "pędnik" o nazwie "dysza rakiety" (np. dysza typowej rakiety to cylinder silnika spalinowego z którego usunięto tłok). Itd., itp. Jeśli więc ciągle istnieje jakieś "silnik" dla którego nadal NIE zbudowano jeszcze "pędnika", wówczas na podstawie powyższej regularności możemy być pewni że "pędnik" ten daje się zbudować. Co więcej, analizując historyczne daty jakie znamy z "Tablicy Cykliczności" że opisują one odstęp czasu pomiędzy zbudowaniem jakiegoś "silnika" a zbudowaniem odpowiadającego mu "pędnika", możemy nawet przewidzieć kiedy dokładnie ten nieistniejący "pędnik" będzie zbudowany.
       My wszyscy znamy "silnik" który nadal NIE posiada odpowiadającego mu "pędnika". Silnikiem tym jest wszystkim znany "silnik magnetyczny" - który z uwagi na rodzaj energii jaką on konsumuje, w codziennym życiu nazywany jest "silnikiem elektrycznym". Skoro ów "silnik magnetyczny" NIE posiada jeszcze odpowiadającego mu "pędnika magnetycznego", my wszyscy możemy być pewni że z upływem czasu taki "pędnik magnetyczny" zostanie przez kogoś zbudowany. Omawiana tu "Tablica Cykliczności" ujawnia nawet jak będzie on działał. Wehikuł który będzie nim napędzany, ja już rozpracowałem pod nazwą "Magnokraft". Niniejsza strona opisuje ten wehikuł.
       Na podstawie powyższych rozważań jesteśmy więc w stanie zdefiniować czym jest ów opisywany tutaj "Magnokraft". Definicja ta stwierdza co następuje. Nazwa "Magnokraft" została przyporządkowana do bezgłośnego wehikułu latającego który do lotów wykorzystuje zasadę działania będącą pędnikowym odpowiednikiem dla "silnika magnetycznego" popularnie nazywanego "silnikiem elektrycznym". Innymi słowy, "Magnokraft" jest to bezszelestny statek kosmiczny który lata z szybkościami bliskimi światła oraz który wykazuje posiadanie całej gamy niezwykłych możliwości wymienionych na wstępie do tej strony, tylko ponieważ wykorzystuje on do swego napędu te same magnetyczne oddziaływania siłowe oraz te same zjawiska wywoływane przez pulsujące pola magnetyczne, które w chwili obecnej są już wykorzystywane w tzw. "asynchronicznych silnikach elektrycznych".
* * *
       Sercem Magnokraftu będzie urządzenie napędowe o kształcie kostki sześciennej, nazywane "komora oscylacyjna". Urządzenie to po prostu jakby bardziej przyszłościowa wersja dzisiejszych elektromagnesów. Komora oscylacyjna jest opisana szczegółowo w tomie 2 monografii [1/5] o tytule "Zaawansowane urządzenia magnetyczne" - upowszechnianej gratisowo poprzez niniejszą stronę internetową. W Magnokrafcie komora ta będzie wypełniała funkcje bardzo podobne do tych wypełnianych przez pędniki odrzutowe z dzisiejszych samolotów. Komora oscylacyjna jest również warta naszej uwagi. Dzieje się tak ponieważ komora ta stanowi urządzenie zupełnie nowej konstrukcji, które nie tylko iż generuje ekstremalnie silne pola magnetyczne, oraz które jest w stanie precyzyjnie sterować wszelkimi parametrami wytwarzaneg pola magnetycznego, ale jest ona także w stanie akumulować w sobie nieograniczone ilości energii. Ponadto, po zbudowaniu komora oscylacyjna pozwoli na urzeczywistnienie NIE tylko Magnokraftów opisywanych na niniejszej stronie, ale także całej gamy innych niezwykłych urządzeń, włączając w to również wehikuły czasu opisane m.in. na stronie "immortality_pl.htm". To właśnie z tych powodów ja wierzę, że zasługiwałbym na otrzymanie owej nagrody w wysokości 300 milionów dolarów USA, jaką w imieniu Amerykanów Senator McCain obiecywał wynalazcy urządzenia technicznego o cechach mojej komory oscylacyjnej - tak jak wyjaśniłem to szerzej w punktach #D2 i #D2.1 swej strony o nazwie eco_cars_pl.htm, oraz w punkcie #F2 swej strony o nazwie artefact_pl.htm.
* * *
       Na pierwszy trop zasady działania Magnokraftu wpadłem już w 1972 roku - przy okazji opracowywania "Tablicy Cykliczności". Jednak pełne rozpracowanie budowy i działania tego statku kosmicznego zakończyłem dopiero na krótko przed 1980 rokiem. Od pierwszej też chwili kiedy zająłem się badaniami nad tym wehikułem, nieustannie poszukuję instytucji, która sponsorowałaby oficjalne badania i budowę tego statku międzygwiezdnego. Pomimo jednak wielokrotnego zwracania się do setek najróżniejszych instytucji na świecie, z NASA oraz European Space Agency na czele, jak dotychczas instytucji takiej nie znalazłem. Zaczynam więc posądzać, że prawdopodobnie instytucja taka nie istnieje jeszcze na Ziemi i najpierw musi ona być zorganizowana. Co więc jest aż tak szczególnego w owym Magnokrafcie i w jego komorze oscylacyjnej, że nasza cywilizacja powinna pilnie zająć się ich zbudowaniem. Ano proponuję rzucić okiem na tą stronę internetową aby się tego dowiedzieć!


#A3. Jak Magnokraft wygląda:

       Wygląd Magnokraftu jest ściśle uzależniony od magnetycznej zasady działania na jakiej ten statek międzygwiezdny dokonuje swoich lotów. Z kolei owa magnetyczna zasada jego lotów powoduje, że wygląd Magnokraftu jest dokładnie opisany całym szeregiem równań matematycznych zestawionych na "Rys. F18" z punktu #E3 poniżej. Najbardziej istotną wielkością owych równań, jest "n" - czyli "liczba pędników bocznych które posiada dany typ Magnokraftu". Na poniższym "Rys. A1" pokazano mój rysunke techniczny ilustrujący wygląd najmniejszego typu Magnokraftu, nazywanego typem "K3". W owym typie K3, liczba pędników bocznych wynosi n=8. (Owa liczba n=8 pędników jest najmniejszą jaka pozwala na stabilne loty dyskoidalnego Magnokraftu. Stąd magnokrafty o jeszcze mniejszej liczbie tylko czterech pędników będą budowane i sterowane już w odmienny sposób, jako tzw. "Magnokrafty Cztero-Pędnikowe" - opisane m.in. w punktach #F1 i #F2 niniejszej strony.) Z uwagi na niskie koszty budowy tego typu K3, na jego poręczność, a także na jego niewielkie wymiary, typ K3 Magnokraftu można będzie uważać za najbardziej popularny, a stąd i najbardziej typowy.
       Magnokraft typu K3 wygląda jak rodzaj latającego talerza lub spodka, w którym kabina załogi mieści się w jego ściankach bocznych, pędnik główny jest zamontowany w jego centrum, zaś n=8 pędników bocznych jest umieszczone w poziomym kołnierzu obiegającym podstawę tego wehikułu.
       Mój graficznie utalentowany przyjaciel, Dominik Myrcik sporządził też kilka komputerowych ilustracji najważniejszych typów Magnokraftów. (Jak bardzo jest on utalentowany, czytelnik może się przekonać oglądając NIE tylko jego ilustracje, ale także i 35 minutowy film biograficzny zatytułowany "Dr Jan Pajak portfolio", jaki Dominik Myrcik przygotował z okazji moich 70 urodzin, a jaki opisałem w punkcie #M3 niniejszej strony i opisałem też na całej poświęconej mu stronie o nazwie portfolio_pl.htm. Film ten udostępniany jest za darmo w YouTube, gdzie czytelnik może go sobie oglądnąć pod adresem https://www.youtube.com/watch?v=f3MuZec4jGM.) Komputerowe ilustracje Dominika Myrcik doskonale pokazują jak moje Magnokrafty poszczególnych typów będą wyglądały kiedy ludzkość je zbuduje. Zestawienie tych ilustracji zaprezentowałem poniżej na kolejnych rysunkach począwszy od "Rys. #A2" z niniejszej "części #A" tej strony, a także na "Rys. #E1b" i "Rys. #E2" z dalszej "części #E" niniejszej strony.
* * *
       Zauważ że można zobaczyć powiększenie każdej ilustracji z niniejszej strony internetowej. W tym celu wystarczy zwykle kliknąć na tą ilustrację. Ponadto większość tzw. browser'ów które obecnie są w użyciu, włączając w to populany "Internet Explorer", pozwala na załadowanie każdej ilustracji do swojego własnego komputera, gdzie można jej się do woli przyglądać, gdzie daje się ją zredukować lub powiększyć, a także gdzie ją można wydrukować za pomocą posiadanego przez siebie software graficznego.
* * *
       Podpisy wszystkich ilustracji, które pokazuje ta strona i na które ona się powołuje, są celowo pouzupełniane o dokładnie te same numery rysunków, jakie tym samym ilustracjom zostały przyporządkowane w tomie 3 moich gratisowych monografii naukowych oznaczanych symbolami: najnowsza symbolem [1/5], zaś nieco starsza symbolem [1/4]. Stąd czytelnicy mogą poprzeglądać sobie zarówno owe ilustracje, jak i ilustracje im pokrewne, za pośrednictwem stron oferujących owe gratisowe monografie [1/4] i [1/5], a wyszczególnionych poniżej w punkcie #A4, a także w "Menu 1" i w "Menu 2".
* * *

Rys. #A1

Rys. #A1 (tj. C1b i G1a z [1/5]): Oto mój własny rysunek techniczny ilustrujący wygląd boczny najmniejszego z Magnokraftów, oznaczanego jako "typ K3". Magnokraft typu K3 będzie miał gabarytowe wymiary: średnica D = 4.39 metrów, wysokość H = 1.46 metrów - patrz "Tablica G1" w tomie 3 mojej najnowszej monografii [1/5]. Jego załoga będzie składała się z 3 osób. (Kliknij na wybraną ilustrację aby zobaczyć ją w powiększeniu, albo aby przemieścić ją w inne miejsce ekranu.)
       Powyższy rysunek faktycznie jest reprodukcją rysunku C1 "b" (a także G1 "a") z mojej najnowszej monografii [1/5], a także rysunku F1 "a" z mojej starszej monografii [1/4]. Rysunek ten, a także wszystkie inne rysunki typu "czarne linie na białym tle" występujące w moich publikacjach, sporządziłem samemu zawsze tą samą inżynierską techniką kreślarską, tj. z użyciem czarnego tuszu i kalki technicznej (czasami nazywanej też "pergaminem") . Stąd te same rysunki używam aż w całym szeregu swoich publikacji począwszy od lat 1980-tych - tj. od czasu kiedy rozpracowywałem i publikowałem po raz pierwszy budowę i działanie Magnokraftów swego wynalazku. Powyższy rysunek ilustruje wygląd boczny najmniejszego typu dyskoidalnego Magnokraftu, który z uwagi na wartość jego "współczynnika krotności" wynoszącego k=D/H=3, nazywany jest typem K3. Kształt i wymiary tego statku międzygwiezdnego są ściśle zdefiniowane zestawem równań wyprowadzonych z warunków konstrukcyjnych i operacyjnych owego statku (równania te są wyszczególnione na rysunku G18 poniżej - który też został zaczerpnięty z mojej monografii [1/5]). Wymiary Magnokraftu również są definiowane przez owe równania. Powłoka tego wehikułu wykonana zostanie z lustro-podobnego, przeźroczystego materiału, który jednak ma płynnie sterowalny stopień refleksyjności dla światła. Jednym więc razem (np. podczas przelotów statku w pobliżu słońc) załoga Magnokraftu może zmienić tę powłokę w srebrzyście lśniące lustro odbijające całkowicie wszelkie padające na nią światło. Innym zaś razem (np. podczas lotów nocnych lub w obszarach o przyciemnionym świetle) załoga może uczynić tę powłokę całkowicie przeźroczystą. W przypadku gdy powłoka ta uczyniona zostaje przeźroczystą, postronny obserwator może zobaczyć wewnętrzne podzespoły statku (np. pędniki, kabiny, fotele załogi, poziomy, przegrody, itp.) - jak pokazano na powyższym rysunku #A1(a). Na powyższej ilustracji pokazano też siedem kulistych pędnikow bocznych (z całkowitej liczby n=8 tych pędników w Magnokraftach typu K3) osadzonych w poziomym, soczewko-podobnym kołnierzu. Każdy z owych pędników zawiera w sobie szescienną kapsułę dwukomorową złożoną z dwóch komór oscylacyjnych. Osiem pionowych przegród dzieli kołnierz tego wehikułu na osiem oddzielnych pomieszczeń, każde z których zawiera jeden pędnik boczny. Poziomy pierscień separacyjny, wykonany - podobnie jak poszycie kabiny załogi, z materiału nieprzenikalnego dla pola magnetycznego, odseparowywuje bieguny magnetyczne każdego z tych pędników bocznych, zmuszając jego pole magnetyczne do cyrkulowania poprzez otoczenie. Na górnej powierzchni kołnierza widoczne też są trzy lampy SUB (tj. odpowiedniki dla lamp pozycyjnych dzisiejszych samolotów - patrz też rysunek G30 w monografii [1/5]). W centrum wehikułu pokazany jest pojedyńczy pędnik główny wraz z jego kapsułą dwukomorową. W obrębie pierścieniowatej kabiny załogi, wciśniętej pomiędzy pędnik główny i pędniki stabilizacyjne, widoczne jest siedzenie pilota. (Typowa załoga Magnokraftu typu K3 obejmuje 3 osoby, mianowicie: pilota, nawigatora, oraz inżyniera pokładowego.)

Rys. #A2a(K3) - góra  
Rys. #A2b(2xK4) - środek  
Rys. #A2c(K5) - dół

Rys. #A2abc(K3-K5): Komputerowo generowane ilustracje ukazujące jak faktycznie Magnokrafty typów K3 do K5 będą wyglądały - oczywiście, już po tym kiedy zostaną one zbudowane około 2036 roku. Ponadto, ilustracje te pokazują jak wielkości tych gwiazdolotów typów K3 do K5 będą się porównywały do wielkości powszechnie znanych obiektów, np. radzieckiego czołgu, który faktycznie wygrał drugą wojnę światową i który jest znany w całym świecie pod nazwą T-34. (W tamtych czasach czołg T-34 miał wielkość typową dla ówczesnych ciężkich czołgów - jednak dzisiaj nawet niektóre samochody osobowe mają już porównywalną z nim wielkość i pojemność silnika.) Ponieważ typ K3 jest najmniejszym Magnokraftem pilotowanym przez ludzką załogę, pokazuję go tutaj jako pierwszy z poniższego zestawienia generowanych przez komputer ilustracji wyglądów i porównań wielkości najważniejszych typów Magnokraftów, przygotowanych przez mojego graficznie utalentowanego przyjaciela, Dominika Myrcik. Odnotuj przy tym, że w 1981 roku ja opracowałem i opublikowałem formalny dowód naukowy, wykazujący że UFO to już zbudowane Magnokrafty (patrz opisy tego dowodu podane poniżej w punkcie #A5 i punkcie #K1). Dowód ten powoduje, że pokazane tu ilustracje ujawniają nam także jak wyglądają wehikuły UFO tych samych typów, co Magnokrafty pokazane w niniejszym zestawieniu ich wyglądów i porównań wielkości. Odnotuj także, iż Magnokraft (i UFO) typu K3 są jedynymi typami tych gwiazdolotów, które NIE posiadają jeszcze tzw. "kołnierza uzupełniającego" (brak tego kołnierza w Magnokraftach i UFO typu K3 wynika z mojego ustalenia geometrycznego jakie opisałem i prawdę jakiego udowodniłem na końcu punktu #C9.1 ze swej strony o nazwie ufo_proof_pl.htm, a jakie to ustalenie udowadnia, iż objętość dowolnej bryły zdefiniowana sześcienna potęgą jednakowych trzech jej wymiarów, np. objętość kuli zdefiniowana sześcienną potęgą "D*D*D" jej średnic "D", jest równa objętości 8 identycznych do niej brył o wymiarach równych połowie owych podnoszonych do sześcianu ich trzech jednakowych wymiarów "(D/2)*(D/2)*(D/2)"). Magnokraft (i UFO) typu K3 będzie miał (i ma) następujące wymiary gabarytowe: średnica D = 4.39 metrów, wysokość H = 1.46 metrów - po szczegóły patrz "Tabela G1" z tomu 3 mojej najnowszej monografii [1/5]. Jego załoga będzie składała się z 3 osób. (Dokładnie te same wymiary, wygląd, oraz taką samą liczbę członków załogi mają więc też załogowe wehikuły UFO typu K3 - jedną z najwyraźniejszych fotografii pojedyńczego wehikułu UFO typu K3 uchwyconych w świetle dziennym pokazałem na Rys. #C1ab z mojej strony internetowej o nazwie ufo_proof_pl.htm.) Zarówno powyższe rysunki, jak i niektóre z następnych, są też tak zaprojektowane, aby oddawały sobą NIE tylko wygląd i wymiary poszczególnych Magnokraftów (i UFO), ale także niektóre z najważniejszych ich cech. Przykładowo, pozwalają one odnotować tendencję Magnokraftów (a także UFO) do nachylania się podczas lotów, wynikającą z potrzeby ustawiania ich podłogi możliwie najbardziej prostopadle do lokalnego przebiegu linii sił pola magnetycznego Ziemi, lub pola otoczenia gwiazdolotu. Ponadto powyższe rysunki, a także ilustracje każdego z typów Magnokraftów pokazanych poniżej, pozwalają odnotować ich stopień spłaszenia "K", jaki jest równy stosunkowi największej średnicy "D" danego statku do jego wysokości "H" (tj. wysokości od podłogi statku do czubka jego kopuły górnej), a jaki to "K" definiuje typ danego Magnokraftu (i UFO), a stąd jaki definiuje też NIE tylko jego wygląd, ale także wszystkie jego wymiary i cechy. Przykładowo, dla Magnokraftów (i UFO) typu K3, ów stopień spłaszczenia (tj. ich "krotność") wynosi K=D/H=4.39/1.46=3 (stąd właśnie bierze się ich nazwa "typ K3"). (Zawsze klikaj na wybraną ilustrację jeśli zechcesz zobaczyć ją w powiększeniu, lub jeśli zechcesz przemieścić ją w inne miejsce ekranu.)
       Rys. #A2a(K3) - góra: Porównanie wielkości i wyglądu Magnokraftu (i UFO) typu K3 z wyglądem i wielkością radzieckiego czołgu T-34. Niezależnie od pokazanego powyżej, porównanie to jest też zilustrowane w nieco odmiennym ustawieniu obu tych wehikułów (kliknij na niniejszy zielony link aby je zobaczyć). Odnotuj, że zdjęcia, wymiary, parametry bojowe i moje obiektywne oceny czołgów biorących udział w drugiej wojnie światowej, w tym czołgu T-34, który w tamtych czasach był najlepszym czołgiem na świecie i który faktycznie wygrał drugą wojnę światową, przytoczyłem w punktach #E1 do #E1.4 ze swej strony o nazwie bitwa_o_milicz.htm. Jak czytelnik widzi to z powyższego porównania wielkości, Magnokrafty (i UFO) typu K3 faktycznie są niemal tak samo duże jak ów czołg T-34 (czyli są wielkości dużych dzisiejszych samochodów osobowych, np. terenowych - z napędem na cztery koła). Jeśli jednak chodzi o porównanie siły ogniowej, to żaden dzisiejszy czołg NIE ma szansy z Magnokraftem (ani UFO) typu K3, czy dowolnego innego typu. Dowolny bowiem Magnokraft (lub UFO) jest w stanie odparować dzisiejszy czołg, czy nawet wystrzelony ku niemu najszybszy i najpotężniejszy dzisiejszy pocisk (i to nawet w locie) w przeciągu zaledwie ułamka sekundy - tak jak odparowuje on szkliste tunele w twardych skałach, pokazane poniżej na "Fot. #G4", zaś opisane dokładniej w punkcie #C9.1 strony o nazwie ufo_proof_pl.htm. Jeszcze istotniejsze jest też to, co wykazują obliczenia zaprezentowane w punkcie #E5 mojej strony o nazwie military_magnocraft_pl.htm. Mianowicie pojedyńcze Magnokrafty (lub UFO), nawet tylko wielkości K3, są w stanie całkowicie "zaorać" i odparować całą powierzchnię dzisiejszego państwa o wielkości np. Anglii w przeciągu NIE więcej niż 12 godzin. Nic więc dziwnego, że Bóg wyraźnie odczekuje z udzieleniem pozwolenia na zbudowanie Magnokraftów mojego wynalazku aż do czasu kiedy naród, który ma zbudować owe gwiazdoloty, osiągnie wymagany poziom moralności oraz wiary w Boga. Wszakże państwo, które jako pierwsze w świecie zbuduje moje Magnokrafty, uzyska bezprecendową dominację nad resztą swiata i to bez względu na to jak małe by ono nie było, stając się ostatnim mocarstwem jakie pochłonie resztę państw i jakiego obywatele będą mieli wyłączność w rządzeniu całą resztą Ziemi (tak jak mieszkańcy małego starożytnego miasta "Rzym" wchłonęli kiedyś, poczym podporządkowali swym rządom i swym zasadom życia, niemal cały znany wówczas świat) - co dokładniej wyjaśniam i uzasadniam "dlaczego" w punkcie #H1.1 swej strony przepowiednie.htm oraz w punkcie #K1 z innej swej strony o nazwie tapanui_pl.htm. (Według uzasadnianych tam moch analiz i przewidywań, owym ostatnim mocarstwem jakie zbuduje moje Magnokrafty, zaś z ich pomocą jakiego obywatele przejmą absolutne rządy nad całą Ziemią, będzie Korea. Szkoda, że mnie NIE będzie wówczas już na świecie. Wszakże miałbym sporą uciechę obserwując jak wprawieni w zaprowadzaniu porządku, dyscypliny, pracowitości, prawości i moralności Kreańczycy, szczególnie ci z północy, błyskawicznie będą sobie radzili z dzisiejszymi chronicznymi już malkotentami, egoistami, obibokami, nałogowcami, warchołami, krytykantami, demagogami, oszustami, itp., jacy dominują obecnie resztę świata, włącznie z tymi którzy w dzisiejszych czasach obrzydzają i blokują we własnych krajach prace badawcze i rozwojowe nad zbudowaniem Magnokraftów.)
       Powinienem tu dodać, że średnice wszystkich typów dyskoidalnych Magnokraftów (a stąd i UFO) dla wielu istotnych powodów są zaprojektowane w formę "ciągu binarnego" - tj. średnica każdego następnego ich typu jest równa dwom średnicom poprzedniego ich typu. Najlepiej to ilustruje porównanie wielkości typu K3 do wielkości typu K4 i do czołgu T-34 - co czytelnik wizualnie może odnotować na kolejnej ilustracji "Rys. #A2a(K3 i K4 z boku)" klikając na niniejszy (zielony) link aby ją zobaczyć. Jak z ilustracji tej widać, Magnokraft (i UFO) typu K4 faktycznie jest dwa razy większy od Magnokraftu (i UFO) typu K3. Jednocześnie typ K4 jest najmniejszym typem Magnokraftu (i UFO), który już posiada ów "kołnierz uzupełniający". Czytelnik może sobie oglądnąć też odgórne ujęcie porównujące wielkość obu Magnokraftów (i UFO) typów K3 i K4 z owym radzieckim czołgiem "T-34", klikając na niniejszy (zielony) link "Rys. #A2a(K3 i K4 odgórnie)", który to odgórne ujęcie mu ukaże.
       Rys. #A2b(2xK4) - dół: Porównanie wielkości radzieckiego czołgu T-34 do wielkości dwóch załogowych Magnokraftów (a stąd i UFO) typu K4 magnetycznie sprzęgniętych ze sobą w tzw. kulisty kompleks latający i zawisających tuż nad ziemią przy niemal pionowym ustawieniu ich podłóg. To właśnie tak ustawiane kompleksy kuliste załogowych UFO odparowywały w twardych skałach owe unikalnie ukształtowane "tunele UFO", pokazane na ilustracjach "Fot. #C9c" do "Fot. #C9e" z innej mojej strony o nazwie ufo_proof_pl.htm. Załogowe Magnokrafty typu K4 będą miały następujące wymiary gabarytowe: średnica D = 8.78 metrów, wysokość H = 2.19 metrów - po szczegóły patrz "Tabela G1" z tomu 3 mojej najnowszej monografii [1/5]. Ich załoga będzie składała się z 4 osób. (Dokładnie te same wymiary, wygląd, oraz taką samą liczbę członków załogi mają więc też załogowe wehikuły UFO typu K4 - kilka fotografii wehikułów UFO typu K4, uchwyconych zarówno w świetle dziennym jak i nocą, pokazałem na Rys. P4 i Rys. P20 z tomu 14 mojej monografii [1/5].) Odnotuj, że dla pokazywanych w tej "części #A" kształtów i wielkości poszczególnych Magnokraftów (i UFO), podkreślam słowo "załogowy", ponieważ niezależnie od pilotowanych przez ludzi takich załogowych gwiazdolotów, budowane też będą sterowane komputerowo bezzałogowe "sondy" o podobnych kształtach, możliwościach i rodzajach napędu. Tyle, że typowo będą one miały rozmiary znacznie mniejsze od statków załogowych (podobnie jak już obecnie budowane "drony" typowo są znacznie mniejsze od samolotów załogowych). W przypadku wehikułów UFO takie bezzałogowe "sondy" też już są obserwowane i fotografowane na Ziemi, zaś zależnie od tego z jakiego kierunku są one widywane lub sfotografowane, w literaturze UFOlogicznej nazywają je albo "orb" (jeśli widziane są od swej zaokrąglonej strony), albo też "rod" (jeśli są zarejestrowane od strony ich podłużnego profilu). Ja osobiście widziałem takie "sondy UFO" aż dwukrotnie w swym życiu - ich opis przytoczyłem w punkcie #I3 swej strony explain_pl.htm, zaś zdjęcie (moje) przytoczyłem na "Fot. #G1ab" i "Fot. #G2ab" ze strony landslips_pl.htm, natomiast zdjęcie (NIE moje) innej "sondy UFO" przytoczyłem jako Fot. #I1 z owej strony internetowej o nazwie explain_pl.htm.
       Rys. #A2c(K5) - dół: Porównanie wielkości Magnokraftu (a stąd i UFO) typu K5 z wielkością słynnej w całym świecie "Pochyłej Wieży" z Pisa, Włochy, oraz z wysokością 1.80 metrowego człowieka. Wieża z Pisa ma wymiar: wysokość = 54.9 metrów, zewnętrzna średnica u podstawy = 15.49 metrów. (O wieży tej czytelnika może zainteresować, że jej pochylenie, obecnie nieco skorygowane, było wynikiem raptowanego skoku skorupy ziemkiej po skośnym uderzeniu tej skorupy w 1178 roku siłą eksplozji stosu 7 wehikułów UFO koło dzisiejszego miasteczka Tapanui w Nowej Zelandii - tak jak opisałem to w 8 z punktu #G1 swej strony o nazwie tapanui_pl.htm.) Natomiast Magnokraft (i UFO) typu K5 ma wymiary: średnica gabarytowa D=17.56, wysokość H=3.51 metrów. Napędzany jest on n+1=16+1 pędnikami i ma 5 stałych członków załogi. Specjalizuje się on w zabezpieczaniu miejsc zamieszkania i zaplecza socjalnego oraz zdrowotnego dla podróżujących w planetarnym wymiarze (tj. w zapewnianiu miejsca zamieszkania, odpoczynku, spotkań, socjalizowania się, rozrywki, narad, badań lekarskich, szpitalowania, rekuperacji, itp.). Odnotuj, że w wymiarze galaktycznym podobną do typu K5 funkcję wypełnia typ K9 pokazany poniżej. Intrygującym może być, że w świetle moich badań znaczna większość uprowadzeń ziemskich mężczyzn przez UFOnautki w celu odbycia z nimi stosunku seksualnego, dokonywane były właśnie do UFO typu K5. Jednym z najbardziej klasycznych przypadków takich uprowadzeń, jest przypadek Brazylijczyka Antonio Villas Boas, raportowany aż na całym szeregu ufologicznych publikacji, skrótowo m.in. na stronie 382 w [#A2] "The Encyclopedia of UFOs", edited by Ronald D. Story (New English Library, 1980, ISBN 0-450-04118-2), czy na stronie 20 w książce [5P2] pióra Joshua Strickland: "There are aliens on earth! Encounters", Grosset & Dunlop,New York, 1979, ISBN 0-448-15078-6. Ciekawostką jego raportu było jego narzekanie, iż przed stosunkiem seksualnym całe jego ciało zostało starannie posmarowane i obmyte rodzajem galaretowatej substancji odkażającej i zmywającej podobnej do kisielu. W trakcie moich wieloletnich badań uprowadzeń ludzi do UFO natknąłem się też na inne podobne raporty "odkażania" przez UFOnautki wybranych przez siebie ludzkich partnerów seksualnych ową dziwnie zachowującą się galaretą (po angielsku najczęściej nazywaną "gel") o medycznym zapachu i cechach opisywanych jako zmywajęce, odkażające, oraz podniecające jak dzisiajsze "viagra".
       Czytelnik zapewne odnotował już doskonałą jakość graficzną zarówno powyższej, jak i następnych komputerowo generowanych ilustracji Magnokraftów (i UFO). Jakość ta znacząco przekracza moje zdolności graficzne. Co ciekawsze, nasz Ślązak, który przygotował te ilustracje i który obecnie stale już ze mną współpracuje, jest aż tak skromny, iż początkowo NIE chciał abym w podpisach do pierwszych jego rysunków imiennie oddawał mu "kredyt" moralny, uznaniowy i autorski za jego unikalny wkład pracy - jaki to wkład drastycznie różni się od "opluwania" jakie typowo doświadczam od wielu innych osób, które jakoś NIE chcą odnotować, iż wszystko czemu ja bezinteresownie poświęcam swoje życie ma za cel służenie m.in. ich dobru, a także dobru ich potomków.

Rys. #A3a(K6) - góra  
Rys. #A3b(K6) - środek  
Rys. #A3c(K6) - dół

Rys. #A3(K6): Oto komputerowo wygenerowane porównanie wielkości i wyglądu przykładu dzisiaj istniejącego domku mieszkalnego, z wielkością i wyglądem załogowego Magnokraftu typu K6 (a stąd i UFO typu K6). Domek użyty w niniejszej ilustracji jako "obiekt porównawczy" faktycznie istnieje w maleńkim miasteczku Petone z Nowej Zelandii, faktycznie jest zamieszkały (to właśnie w nim mieszka autor tej strony - dr inz. Jan Pająk), oraz faktycznie wygląda on tak jak na powyższej jego komputerowej generacji. (Zdjęcia, a NIE jak powyższe komputerowe generacje, owego domku autora, czytelnik może sobie też pooglądać m.in. na mojej stronie solar_pl.htm.) Ten mój domek, ma następujące wymiary: długość (w S-N kierunku) wynoszącą 7.50 metra, szerokość (w kierunku E-W) 6.70 metra, wysokość 3,30 metra (od ziemi do pocynowanego na biało płaskiego blaszanego dachu), zaś ów biały, płaski, blaszany dach z rynną odstaje na boki od muru budynku na dalsze 50 cm). Oficjalnie ów domek ma 49 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej. W jego obrębie mieszczą się następujące pomieszczenia: pokój mieszkalny (w kącie którego wydzielony jest rodzaj kuchni - ów pokój z kuchnią widać wyraźnie na moich "skypowych" wywiadach linkowanych adresami podanymi w punkcie #A4 strony o nazwie portfolio_pl.htm), korytarzyk, sypialnia, oraz łazienka. Z kolei Magnokraft (a więc także i UFO) typu K6 ma wymiary: maksymalna średnica D=35.11 metrów, zaś wysokość (od podłogi do czubka kopuły górnej) H=5.85 metrów - patrz "Tabela G1" z tomu 3 mojej monografii [1/5]. Na załogę Magnokraftu (i UFO) typu K6 składa się 6 osób. Wehikuł ten jest napędzany 1 pędnikiem głównym oraz n=20 pędnikami bocznymi. Jest on największym z grupy czterech dyskoidalnych gwiazdolotów załogowych, jakie ciągle mają obrzeże swego kołnierza bocznego zakończone po bokach rodzajem "klina" (wszystkie większe od niego typy Magnokraftów (i UFO), tj. typy K7 do K10, mają już owo obrzeże zakończone rodzajem jakby "obręczy", czyli pionową walcowatą powierzchnią - patrz następne ilustracje z tej "części #A"). Wszystkie obiekty pokazane na powyższych komputerowych generacjach, są zilustrowane z zachowaniem ich faktycznej skali wymiarowej. To zaś daje pojęcie jak ogromny w porównaniu z ludzkimi domami jest już nawet ów nadal raczej niewielki Magnokraft (lub UFO) typu K6. Odnotuj, że linki do wideo jakie właśnie na tle budynków i drzew udokumentowały UFO powyższgo typu K6 przytoczyłem poniżej na tej stronie w punkcie #F2 i w podpisie pod "Rys. #F2".
       Rys. #A3a(K6) - góra: Porównanie wielkości Magnokraftu (i UFO) typu K6, z wielkością i wyglądem mojego "spółdzielczego" domku, zlokalizowanego w Petone, NZ, a stąd jak wszystkie "obiekty porównawcze" pokazywane tu wraz z poszczególnymi typami Magnokraftów, też dostępnego do oglądnięcia - gdyby ktoś się uparł aby go osobiście zobaczyć. (Ów domek zamieszkały przez autora tej strony, dra inż. Jana Pająk, nazywam "spółdzielczym", ponieważ zamieszkuję go na zasadzie w NZ nazywanej "company share" - tj. zasady w której nabywa się jedynie prawo do zamieszkania, podczas gdy sam budynek nadal pozostaje własnością kompanii posiadającej 4 takie budynki zlokalizowane na tej samej działce, ale dyrektorowanej przez zamieszkujące je rodziny lub osoby. Dla utrzymania swej prywatności nie podaję tu jego adresu. Wszakże w przeszłości doświadczałem już problemy, kiedy ujawniałem swój adres. Podpowiem tu jednak, że suma cyfr w numerze adresowym tego domku, podobnie jak suma cyfr w dniu moich urodzin, dodaje się do świętej według Biblii liczby 7, tj. że adresu tego domku należałoby szukać np. pod numerami w rodzaju 4/21, 25, 7, itp.) Na powyższej ilustracji, Magnokraft typu K6 zawisa w pochyleniu po południowej stronie owego domku. Natomiast Magnokraft (i UFO) typu K6 zawisający w naturalnym otoczeniu z poziomym ustawieniem swej podłogi, czytelnik może oglądnąć klikając na niniejszy (zielony) link. Odnotuj, że dokładnie te same wymiary, wygląd, oraz taką samą liczbę członków załogi, co Magnokrafty typu K6, mają także wehikuły UFO typu K6 - jedną z najwyraźniejszych fotografii kompleksu kulistego sprzęgniętego z dwóch wehikułów UFO typu K6, uchwyconego w świetle dziennym, pokazałem na Rys. #C2 z mojej strony internetowej o nazwie ufo_proof_pl.htm. Z kolei nocną fotografię latającego klustera sprzęgniętego z dwóch pojedyńczych UFO typu K6 pokazałem na Rys. #C4a z tej samej mojej strony internetowej o nazwie ufo_proof_pl.htm. Powinienem tutaj dodać, że Dominik Myrcik sporządził także równie imponująco wyglądające (tj. komputerowo wygenerowane) ilustracje owych "kompleksów kulistych" magnetycznie posprzęganych z dwóch Magnokraftów powyższego typu K6 przylegających do siebie podłogami - tak jak na przykładzie sprzęgnięć dwóch Magnokraftów typu K3 ilustruje to poniżej mój własny "Rys. #H1". Z ich bowiem pomocą komputerowo zilustrował on moje wytłumaczenie dla zasady formowania tzw. "kręgów zbożowych", jakie od lat 1980-tych aż do dzisiaj masowo pojawiają się w zbożach Anglii. Wyglądu tych kompleksów NIE będę tu jednak już powtarzał, bowiem wraz z opisem szokującej sytuacji, kiedy to angielskie czasopismo "Sunday Mirror" odmówiło mi wypłacenia nagrody w wysokości 10000 funtów, jaką ufundowało ono jakoby dla kogoś, kto wyjaśni pochodzenie owych kręgów zbożowych, owe kuliste kompleksy latające Magnokraftów K6, wraz z kręgami zbożowymi jakie one formują, pokazane zostały m.in. na "Rys. #D2" z innej mojej strony o nazwie eco_cars_pl.htm, oraz na "Rys. #F1" z jeszcze innej mojej strony o nazwie artefact_pl.htm.
       Rys. #A3b(K6) - środek: Zbliżenie, ukazujące porównanie wielkości Magnokraftu (i UFO) typu K6 zawisającego tuż przy ziemi z poziomym ustawieniem swojej podłogi, z domkiem autora, z ludzką sylwetką, a także z typowymi obiektami przydomkowymi - takimi jak elementy budowlane dzisiejszego domku mieszkalnego (drzwi, okna), czy typowy sprzęt ogrodowy (stół, krzesła, ławka). Z kolei jeszcze znaczniejsze zbliżenie tej samej sytuacji, pozwalające na jeszcze dokładniejsze porównanie wielkości wszystkich tych obiektów, czytelnik może sobie oglądnąć klikając na niniejszy (zielony) link.
       Rys. #A3c(K6) - dół: Porównanie odgórnego wyglądu i wielkości domku autora tej strony (a ściślej jego pocynowanego, białego dachu), sylwetki ludzkiej, oraz sprzętów ogrodowych, z odgórnym wyglądem i wielkością Magnokraftu (i UFO) typu K6. Porównanie to ilustruje jak znacząca jest różnica ich wymiarów i wglądu.

Rys. #A4a(K7) - góra  
Rys. #A4b(K8) - środek  
Rys. #A4c(K9) - dół

Rys. #A4abc(K7-K9): W górnej części ilustracja ta pokazuje jak będzie wyglądał w niskim locie, lub w zawisaniu tuż ponad ziemią, załogowy Magnokraft średniej-wielkości typu K7 - tj. najmniejszy Magnokraft z grupy czterech największych typów K7 do K10 tych dyskoidalnych gwiazdolotów. W górnej części ilustracja ta pokazuje także jak wymiary owego typu K7 Magnokraftu porównują się do wymiarów znanej w całym świecie Westminster Abbey z Londynu. W środkowej części ilustracja ta pokazuje porównanie wyglądu i wielkości tej samej Westminster Abbey z następnym co do wielkości Magnokraftem typu K8. Natomiast w dolnej części pokazane jest porównanie wyglądu i wielkości rzymskiego Koloseum z kolejnym co do wielkości Magnokraftem typu K9. Odnotuj, że zamiast ostro zakończonego "klina" na obrzeżu swego kołnierza bocznego (tj. takiego "klina" jaki posiadają mniejsze Magnokrafty, i UFO, czterech typów K3 do K6, pokazanych powyżej na "Rys. #A2" i "Rys. #A3"), owe cztery największe Magnokrafty (i UFO) typów K7, K8, K9 i K10 mają powierzchnię boczną swojego kołnierza zakończoną jakby pionową obręczą. Magnokrafty (a także wehikuły UFO) typu K7 będą miały (mają) następujące wymiary gabarytowe: wysokość (od podłogi do czubka kopuły górnej) H=10.03 metrów, maksymalna średnica D=70.22 metrów - patrz "Tabela G1" z tomu 3 mojej monografii [1/5]. Każdy zaś następny Magnokraft (i UFO) będzie dwa razy większy od typu poprzedniego. Loty gwiazdolotów typu K7 będą napędzane i sterowane n=24 kulistymi pędnikami bocznymi i jednym pędnikiem głównym. Załoga statku międzygwiezdnego typu K7 będzie składała się z 7 osób. Gwiazdoloty typu K7 będą się specjalizowały w "skautowaniu" (odkrywaniu, poszukiwaniu, zwiedzaniu) o zasięgu galaktycznym - czyli ich specjalizacja jest podobna do planetarnej specjalizacji gwiazdolotów typu K3. Warto w tym miejscu też dodać, że opisy bibilijnego "Raju", oraz legendy na temat Raju, ujawniają iż był nim właśnie wehikuł Magnokrafto-podobny typu K7, tj. typu identycznego jak typ pokazany powyżej - po szczegóły patrz podrozdział P6.1 z tomu 14 mojej najnowszej monografii [1/5]. Pokazywane tutaj komputerowe generacje porównań wyglądu i wielkości, w styczniu 2017 roku przygotował Dominik Myrcik (w ścisłej kooperacji i konsultacji ze mną, autorem tej strony).
       Rys. #A4a(K7) - góra: Porównanie wielkości i wyglądu słynnej w całym świecie, ogromnej katedry z Londynu nazywanej "Westminster Abbey" (tj. tej ogromnej budowli, w której odbywają się wszelkie oficjalne uroczystości kościelne z udziałem monarchów Anglii), z Magnokraftem typu K7 (a stąd też i z UFO typu K7 - patrz punkt #A5 poniżej na tej stronie). Pokazana powyżej sytuacja ukazuje jak wygląda Magnokraft typu K7 w pochylonym zorientowaniu typowym dla tej szerokości magnetycznej, jeśli zawisa on tuż nad ziemią obok wież z południowo-zachodnego naroża tej słynnej w świecie i prawdopodobnie znanej czytelnikowi "Westminster Abbey". (Odnotuj, że pokazane na powyższej komputerowej animacji obie wieże owej budowli, zbudowane były dopiero w 1745 roku wzdłuż jej zachodniej strony. Z kolei dzisiejsza wysoce ozdobna dobudówka jej północnego wejścia dobudowana do niej została dopiero w latach 1880-tych. To więc pozwala aby unikać ewentualnych problemów, np. z copyright, czy z zamodelowaniem w 3D dzisiejszej skomplikowanej architektonicznie dobudówki jej północnego wejścia, poprzez zilustrowanie wyglądu jaki ta budowla miała w latach 1745 do 1880. Szczególnie iż od tamtych lat, te z podstawowych wymiarów owej świątyni jakie mają znaczenie w ilustrowanym tu porównywaniu wielkości, NIE uległy już zmianie.) Pokazana więc powyżej sytuacja pozwala oglądającemu na wizualne porównanie różnic we wzajemnych wymiarach tego ogromnego wehikułu oraz wysokości wież owej budowli. (Ogrom typu K7 tego wehikułu dodatkowo podkreśla też samochód osobowy typowej dzisiejszej wielkości zaparkowany przed wejściem do "Westminster Abbey".) Warto wszakże odnotować, że Magnokraft (a także UFO) typu K7 ma zewnętrzną średnicę gabarytową wynoszącą D=70.22 metrów oraz wysokość gabarytową H=10.03 metrów. Z kolei "Westminster Abbey" ma wysokość wież wynoszącą h = 69 metrów (tj. 225 feet), ekstremalną długość zewnętrzną L=161.5 metrów (tj. 530 feet), oraz szerokość nawy b=26 metrów (tj. 85 feet). Czyli, że średnica gabarytowa "D" Magnokraftu typu K7 jest o nieco ponad jeden metr większa od wysokości wież tej ogromnej budowli, zaś jego wysokość "H" jest tylko o około 3 metry mniejsza od połowy szerokości tej katedry. Dzięki temu, np. średnice tuneli odparowanych pod ziemią przez wehikuły UFO dużych typów mogą być porównywane właśnie do wysokości wież "Westminster Abbey". Przykładowo, reklamówka zachęcająca turystów do odwiedzenia "Deer Cave" pokazanej na "Fot. #G4" z niniejszej strony (odparowanej w skale przez cygaro sprzężone z dwóch wehikułów UFO typu K8, tj. typu pokazywanego w środkowej części niniejszego rysunku), stwierdzała kiedyś, iż w owej jaskini mogą się zmieścić aż dwie "Westminster Abbey" ustawione jedna na drugiej. Oczywiście, pokazywana tu komputerowa generacja tego porównania wielkości pozwala też na pokazanie zarówno Westminster Abbey, jak i Magnokraftu typu K7 w dowolnym innym ujęciu. Stąd w innej sytuacji, która też została zanimowana i jest tu dostępna do oglądnięcia, jednak dla zaoszczędzenia na czasie ładowania się tej strony, która NIE jest tu pokazywana na stałe (niemniej która się ukaże jeśli czytelnik kliknie na niniejszy, zielony, link), prezentuje wygląd Magnokraftu typu K7 zawisającego poziomo tuż nad ziemią przy południowo-zachodnim narożu "Westminster Abbey" - też z dzisiejszym samochodem typowej wielkości widocznym pod nim. Powinienem tu też nadmienić, że wehikuły UFO typu K7 faktycznie wielokrotnie były już fotografowane na naszej planecie, zaś najlepsze znane mi zdjęcia kompleksu kulistego sprzęgniętego właśnie z dwóch UFO typu K7, wykonane ponad San Jose de Valeras w Hiszpanii dnia 1 czerwca 1966 roku, pokazałem na "Rys. P26" z tomu 14 mojej monografii [1/5].
       Sytuację ukazującą oglądane z lotu ptaka porównanie wyglądu Magnokraftów (a więc też i wyglądu UFO) dwóch typów K7 i K8, zawisających tuż nad ziemią przy Westminster Abbey, czytelnik może oglądnąć na "Rys. #A4a(K7 i K8 odgórnie)" klikajac na niniejszy (zielony) link. Na owej ilustracji oba te wehikuły i katedra pokazane zostały w widoku od góry w sytuacji kiedy oba Magnokrafty (lub UFO) mają podłogę ustawioną poziomo i równolegle do powierzchni ziemi. Na kolejnym rysunku "Rys. #A4a(K7 i K8 z boku)" kliknij na niniejszy (zielony) link aby go zobaczyć został też przygotowany wygląd typów K7 i K8 oglądany z boku z poziomu ziemi, przy ich podłodze nachylonej pod kątem typowym dla magnetycznych lotów na tej szerokości magnetycznej. (Ponownie odnotuj też narysowany w tej samej skali wymiarowej typowy dzisiejszy samochód osobowy.)
       Rys. #A4b(K8) - środek: Porównanie wielkości tej samej co pokazana powyżej, słynnej w całym świecie, londyńskiej katedry nazywanej "Westminster Abbey", tym razem z typem K8 Magnokraftu (a stąd też i z typem K8 wehikułów UFO - patrz punkt #A5 poniżej na tej stronie). Dla zilustrowania ogromu tego typu wehikułu, pokazano przy nim sylwetkę człowieka sporej dzisiejszej wielkości (180 cm wysokości), oraz samochodu osobowego. Ten sam wehikuł typu K8 w innym ujęciu pokazany też został jako wiszący poziomo ponad ziemią - kliknij na niniejszy (zielony) link aby zobaczyć to poziome ujęcie typu K8 (ponownie odnotuj przy nim ów samochód osobowy typowej dzisiejszej wielkości). Magnokrafty (a także wehikuły UFO) typu K8 są dwa razy większe od Magnokraftów (i UFO) typu K7. Stąd będą miały (i mają) następujące wymiary gabarytowe: wysokość (od podłogi do czubka kopuły górnej) H=17.56 metrów, maksymalna średnica D=140.44 metrów - patrz "Tabela G1" z tomu 3 mojej monografii [1/5]. Ich loty będą napędzane i sterowane n=28 kulistymi pędnikami bocznymi i jednym pędnikiem głównym. Załoga Magnokraftu typu K8 będzie składała się z 8 osób. Specjalizacją gwiazdolotów typu K8 są dokonywane na poziomie galaktycznym badania mieszkańców planet, np. poprzez ich uprowadzanie do tych statków międzygwiezdnych - czyli ich specjalizacja jest podobna do planetarnej specjalizacji gwiazdolotów typu K4, tyle że realizowanej na inną skalę. (Np. wyniki moich badań UFO sugerowały, większość uprowadzeń ludzi do UFO na niemal "przemysłową skalę", dokonywana była właśnie do UFO typu K8 - po szczegóły patrz np. traktat [3b].) To właśnie krótkie cygaro złożone z tylko dwóch magnokrafto-podobnych UFO typu K8 odparowało "tunel UFO" nazywany "Deer Cave" a pokazany poniżej na "Fot. #G4" - nic więc dziwnego, że w 1997 roku reklamówka owego tunelu chwaliła się, iż mieszczą się w nim aż dwie Westminster Abbey ustawione jedna na drugiej. Wehikuły UFO typu K8 były też już fotografowane na Ziemi. Zdjęcie jednego z nich, wykonane ponad Grenoble we Francji w dniu 12 lutego 1971 roku, pokazuje "Rys. P5" z tomu 14 mojej monografii [1/5]. Ponadto, w 1987 roku dowiedziałem się, że na zboczu góry przy jeziorze Wanaka w Nowej Zelandii istnieje ogromne lądowisko UFO. Po wybraniu się na miejsce i dokładnym pomierzeniu tego lądowiska UFO, odkryłem że jest to właśnie lądowisko wehikułu UFO typu K8. Aby dać tu pojęcie o jego rozmiarach, wyjaśnię że pędniki boczne w UFO typu K8 rozmieszczone są na obwodzie okręgu o średnicy d=99.30 metrów. Lądowisko to obserwowałem i obfotografowywałem aż do opuszczenia NZ w 1992 roku. Dwa ze zdjęć tego lądowiska jakie wówczas wykonałem, opublikowałem potem na "Rys. R1" z mojej monografii monografii [5/4]. Na dodatek do tego, sądząc po liczbie n/4=7 pędników bocznych, jakie u UFO typu K8 pozostawiane są pracującymi w "bijącym trybie" ich działania, wygląda na to, że także UFO które uprowadziło Polaka o nazwisku Andrzej Domała na planetę Nea, a które zilustrowane zostało na "Rys. B12" z traktatu [3b], było wehikułem czasu też właśnie typu K8.
       Rys. #A4c(K9) - dół: Porównanie wielkości słynnego w całym świecie "Koloseum" z Rzymu, z wielkością Magnokraftu (a stąd też i UFO) typu K9. Eliptyczne Koloseum ma następujące wymiary: większa średnica = 189 metrów, mniejsza średnica = 156 metrów, wysokość = 50 metrów. Muszę tu jednak się przyznać, że oboje z Dominikiem Myrcik początkowo mieliśmy poważne opory przed gloryfikowaniem Koloseum przy ilustrowaniu Magnokraftu i UFO - wszakże Rzymianie torturowali tam i mordowali Chrześcijan. Jednak wymiary tej budowli aż się proszą aby ją użyć do ukazania ogromu Magnokraftów (i UFO) typu K9. Ponadto Magnokraft jest rodzajem symbolu sprawiedliwości wobec tego co symbolizuje sobą Koloseum i starożytny Rzym, oraz ich nowożytni naśladowcy. Wszakże Magnokraft został wynaleziony przez syna niewolnika niemieckiego budowniczego śmiercionsnych rakiet V2, Wernher'a von Braun - tak jak opisałem to m.in. w punkcie #D6 na swej biograficznej strony o nazwie pajak_jan.htm, oraz w podpisie pod "Rys. #1" z innej swej strony o nazwie p_l.htm. Magnokrafty (i UFO) typu K9 mają z kolei wymiary: średnica gabarytowa D=280.88, wysokość H=31.21 metrów. Są one napędzane jednym pędnikiem głównym i n=32 pędnikami bocznyni. Ich stała załoga liczy 9 osób. Specjalizują się w zabezpieczaniu usług hotelowych, socjalnych, rozrywkowych, szkoleniowych, zaopatrzeniowych, transportowych, itp., przy podróżach międzygalaktycznych. Na poziomie galaktycznym ich funkcja jest więc podobna do planetarnej funkcji gwiazdolotów typu K5. To właśnie o UFO typów K9 jest raportowane, iż zawierają one owe ogromne hale całe zapełnione próbówkami z żywymi ludzkimi płodami - opisywane m.in. w raporcie Miss Nosbocaj zaprezentowanym w podrozdziale UB1 z tomu 16 mojej monografii [1/5]. Jak gwiazdolot typu K9 by wyglądał, gdyby był oglądany z wnętrza Koloseum przez siedzącego tam widza jakiegoś starożytnego spektaklu, pokazuje to ilustracja "Rys. #A4c(K9 od dołu)" - kliknij na ten link aby ją zobaczyć. (Odnotuj tu, że niektórzy z rządzących starożytnym Rzymem otwarcie przyznawali się, iż dla ludzi są oni "bogami" - tj. mieli ważne podstawy do tego przyznawania się, bowiem faktycznie byli oni tymi, których dzisiaj nazywamy "UFOnautami". Opis jednego z szerzej udokumentowanych przypadków takiego przyznawania się, kiedy to założyciel Rzymu, Romulus, po końcowym zniknięciu i następnym ponownym pojawiniu się już ubranym w kombinezon kosmiczny, przyznał się senatorowi Juliuszowi Proculus, że wrócił już do nieba i jest teraz bogiem Kwirynusem, zawarłem w punkcie #D2 swej strony predators_pl.htm, oraz w podrozdziale VB4.6.1 z tomu 17 swej starszej monografii [1/4].)

Rys. #A5a(K10) - góra  
Rys. #A5b(K10) - środek  
Rys. #A5c(K10) - dół

Rys. #A5(K10): Oto jak będzie wyglądał w locie już zbudowany załogowy Magnokraft największego typu K10 - tj. prawdopodobnie największy z dyskoidalnych gwiazdolotów jakie ludzkość będzie seryjnie budowała. Magnokrafty (a także wehikuły UFO) typu K10 będą miały następujące wymiary gabarytowe: wysokość (od podłogi do czubka kopuły górnej) H=56.18 metrów, maksymalna średnica D=561.76 metrów - patrz tamta "Tabela G1" z tomu 3 mojej monografii [1/5]. Jego loty będą napędzane i sterowane n=36 pędnikami bocznymi i jednym pędnikiem głównym. Załoga Magnokraftu typu K10 będzie składała się z 10 osób. Warto w tym miejscu dodać, że z technicznego punktu widzenia daje się budować Magnokrafty jeszcze większych typów niż K10 (lub T10). Jednak prawdopodobnie nasza cywilizacja NIE będzie miała już zapotrzebowania na aż tak gigantyczne latające wehikuły. Nawet w Biblii największy latający wehikuł-miasto jakie Bóg planuje używać jest typu T12 - a będzie on w stanie pomieścić wszystkich 144 tysięcy ludzi jacy zabrani będą do nieba (patrz opisy "Nowego Jeruzalem" z bibilijnej "Apokalipsy Św. Jana" - skomentowane m.in. w punkcie #J3 mojej strony internetowej o nazwie malbork.htm). Pokazywane tutaj komputerowe symulacje porównań wyglądu i wielkości, w grudniu 2016 roku przygotował Dominik Myrcik (w ścisłej kooperacji i konsultacji ze mną).
       Rys. #A5a(K10) - góra: Porównanie wielkości słynnego statku oceanicznego RMS Titanic (Tytanik) z Magnokraftem typu K10 (a stąd też i z UFO typu K10 - patrz punkt #A5 poniżej na tej stronie). Sytuacja pokazana powyżej prezentuje wygląd Magnokraftu typu K10 oraz trans-atlantyka "Titanic". To pozwala oglądającemu na wizualne porównanie różnic w ich wzajemnych wymiarach. Warto tu odnotować, że ponieważ Magnokraft (a także UFO) typu K10 ma średnicę zewnętrzną wynoszącą D=561.76 metrów, zaś wysokość gabarytową H=56.18 metrów, zaś RMS "Titanic" miał całkowitą długość L=269.06 metrów, największą szerokość b=28.19 metrów i wysokość h=32 metrów (kiedy więc zanurzony był na hw=10.54 metra, jego kominy górowały ponad poziomem wody o ha=21.46 metrów), ogrom "Tytanika" wygląda raczej skromnie w porównaniu do gigantyzmu tego gwiazdolotu. Powinienem też tu nadmienić, że wehikuł UFO typu K10 faktycznie wielokrotnie był już fotografowany na naszej planecie, zaś najlepsze znane mi jego zdjęcie z Bara de Tijuca, Brazylia, wykonane dnia 7 maja 1952 roku, pokazałem na "Rys. P6" z tomu 14 mojej monografii [1/5]. Ponadto jako ciekawostkę warto dodać, że kiedy RMS "Titanic" tonął po zderzeniu się z górą lodową, oczekujący na pomoc w łodziach ratunkowych jego pasażerowie odnotowali silne światła jakiegoś ogromnego jakby statku, który zdawał się przyglądać co się dzieje, jednak NIE przychodził z pomocą - po więcej szczegółow wpisz w Google słowa kluczowe Titanic UFO. Nie daje się więc wykluczyć, że zatonięcie RMS "Titanic" faktycznie było obserwowane właśnie przez gigantyczny wehikuł UFO typu K10 - podobnie jak owe gigantyczne wehikuły UFO w 1943 roku obserwowały także przebieg czołgowej bitwy pod Kurskiem.
       Rys. #A5b(K10) - środek: Porównanie wielkości słynnego statku oceanicznego RMS "Titanic" (Tytanik) z Magnokraftem typu K10. Sytuacja pokazana tu na środkowej ilustracji prezentuje je w widoku z boku. Pozwala więc ona NIE tylko odnotować, jak maleńki jest Tytanik w porównaniu z tym gigantycznym gwiazdolotem, ale także poznać boczny profil tego gwiazdolotu i odnotować naocznie jego stopień spłaszczenia (tj. "krotność") wynoszący K=D/H=10. Ponieważ kaźda ścianka powłoki Magnokraftu (i UFO) ma płynnie regulowany poziom przepuszczania i odbijania światła, pozwalający aby w razie potrzeby (np. nocami, lub przy lotach pod grubymi chmurami) mogła ona być m.in. całkowicie przeźroczysta, innym zaś razem (np. w pobliżu Słońca, lub w silnie nasłonecznionych dziennych lotach) być m.in. odbijająca całe światło jak lustro, w niniejszym środkowym rysunku kopuła górna tego statku jest pokazana jako zupełnie przeźroczysta, ukazując zawartą pod nią kulistą obudowę pędnika głównego. (Odnotuj, że na górnym rysunku ta sama kulista kopuła górna jest pokazana w jej nasterowaniu na odbijanie całego światła - tak jak lustro.)
       Rys. #A5c(K10) - dół: Zbliżenie słynnego statku oceanicznego RMS "Titanic" (Tytanik) i Magnokraftu typu K10. Pozwala ono na lepsze odnotowanie szczegółów zarysu boczmnego tego gigantycznego gwiazdolotu. Dla porównania zaś ich obu z wielkością człowieka, na kołnierzu bocznym tego Magnokraftu K10 pokazano stojącą sylwetkę typowej wysokości człowieka.


#A4. Gratisowa oferta monografii z naukowymi opisami Magnokraftu:

       Niniejsza strona prezentuje jedynie ogólne podsumowanie najbardziej istotnych informacji o Magnokrafcie. Jeśli jednak czytelnika zainteresuje niniejsze krótkie podsumowanie tego statku kosmicznego, wówczas nic NIE stoi na przeszkodzie aby pogłębić sobie poznane tutaj szczegóły poprzez dodatkowe sprowadzenie sobie i poczytanie oferowanych za darmo w internecie bardzo precyzyjnych, bo naukowych, opisów tego statku. Te szeroko ilustrowane opisy są już dostępne w bezpiecznym formacie PDF (do którego jak wiadomo wirusy nie są w stanie się doczepić) w formie gotowej do przeczytania z ekranu, lub gotowej do wydrukowania. Magnokraft zaprezentowany jest w tomach 3 aż dwóch monografii naukowych jakie autoryzuję, a jakie w swoich opracowaniach oznaczam numerami [1/5] i [1/4]. Te gratisowe monografie można sobie załadować z internetu np. po kliknięciu na następujące zielone linki: monografia [1/5] lub nieco od niej starsza monografia [1/4]. (Linki te przeniosą czytelnika do odrębnych stron z jakich każdy może sobie załadować owe darmowe tomy 3 z naukowymi opisami Magnokraftu.)


#A5. Formalny dowód naukowy, że "UFO to już zbudowane Magnokrafty", oraz jego konsekwencje:

       Ja wynalazłem swój Magnokraft czysto teoretycznie na bazie wówczas posiadanej wiedzy oraz jako następstwo wcześniejszego odkrycia i opublikowania Tabeli Cykliczności w rozwoju napędów ziemskich" - już opisywanej w punkcie #A2 powyżej. Po wynalezieniu Magnokraftu sam wypracowałem też dla niego teoretycznie, oraz opublikowałem jego zasadę działania, budowę, konstrukcję, oraz wszelkie cechy, bazując wyłącznie na swojej wiedzy inżynierskiej i naukowej, swym zmyśle wynalazczym, umiejętności syntezowania zasad działania nowych urządzeń - wynikającej m.in. z zaczętego już w dzieciństwie kopiowania prac mojego ojca w roli "złotej rączki" (patrz opisy w punkcie #B1 mojej autobiograficznej strony o nazwie pajak_jan.htm), oraz mojej zdolności do dokonywania logicznych dedukcji. Kiedy jednak na temat Magnokraftu mojego wynalazku, w latach 1981 i 1982 ogólnokrajowa telewizja polska zaczęła nadawać aż cały szereg programów, zgłosiło się do mnie sporo osób, które twierdziły, że widziały już w locie takie Magnokrafty - tyle że osoby te nazywały je "UFO". To zainteresowało mnie wehikułami UFO - tak jak wyjaśniam to szerzej w punktach #K1 do #K4 z dalszej części niniejszej strony. Zacząłem więc badać ludzkie obserwacje owych tajemniczych wehikułów latających oraz trwałych materiałow dowodowych jakie ich wizyty na Ziemi pozostawiały po sobie. W wyniku tych badań, wkrótce opracowałem formalny dowód naukowy, stwierdzający, że UFO to już zbudowane przez kogoś i już latające Magnokrafty. Gorąco polecam czytelnikowi zapoznanie się z tym dowodem, jaki w pełnym wymiarze opublikowany jest w tomie 14 mojej najnowszej monografii [1/5], zaś skrótowo jest steszczony i zilustrowany na mojej stronie o nazwie ufo_proof_pl.htm, poczym podparty dodatkowymi dowodami i wyjaśnieniami na stronach evidence_pl.htm i explain_pl.htm.
       Mój formalny dowód naukowy, że "UFO to już zbudowane Magnokrafty" ma ogromne znaczenie dla naszej cywilizacji. Wszakże między innymi mój dowód potwierdza, że Magnokrafty mojego wynalazku z całą pewnością dają się zbudować, bowiem na naszej planecie od dawna operują już zbudowane wersje tychże Magnokraftów. Ponadto dowód ten oznacza, że wszystko co ja teoretycznie wydedukowałem, wypracowałem i opublikowałem na temat swoich Magnokraftów, pozostaje też ważne i w odniesieniu do UFO, a także, iż wszystko co ludzie zdołają zaobserwować i udokumentować na UFO, odnosi i zachowuje swoją ważność także i do Magnokraftów mojego wynalazku - a stąd, że ogromnie potrzebne i cenne są analizy i dokumentacje typu tych jakie ja już opisałem m.in. w podpunktach z punktu #A6 mojej strony o nazwie portfolio_pl.htm. W sumie więc dowód ten z jednej strony pozwala na szybkie rozszyfrowanie tajemnic UFO poprzez odnoszenie do UFO tego co wiemy o moich Magnokraftach. Z drugiej zaś strony pozwala on też na szybsze zbudowanie moich Magnokraftów przez ludzi poprzez stosowanie do ich budowy wiedzy uzyskiwanej poprzez obserwowanie UFO.
       Dla niniejszej strony ów dowód, że "UFO to już zbudowane Magnokrafty" wnosi też poważne następstwa. Oznacza on bowiem, że wszystko co tutaj wyjaśniam o Magnokrafcie, jest ważne także dla wehikułów UFO. Stąd np. precyzyjne wymiary i kształty Magnokraftu, jakie ściśle wynikają z równań pokazanych poniżej na "Rys. #E3" - jakie to równania Magnokraft musi spełniać aby siły magnetyczne NIE rozerwały go w locie, muszą być także spełnione u UFO. To zaś pozwala nam obecnie na szybkie uzyskiwanie wszelkich danych o zaobserwowanych, sfotografowanych, lub sfilmowanych UFO natychmiast po tym jak w sposób wyjaśniony w punkcie #E4 tej strony ustalimy jakiego typu one były. Z kolei ślady pozostawiane przez UFO na ziemi, takie jak np. słynne angielskie "kręgi zbożowe" opisane i zilustrowane dokładniej np. w punkcie #D2.1 mojej strony o nazwie eco_cars_pl.htm, czy w punkcie #F2 innej mojej strony o nazwie artefact_pl.htm, albo jak owe szkliste podziemne tunele wytapiane w twardej skale przez UFO i opisane w punktach #G3 do #G4 niniejszej strony oraz w punkcie #C9.1 strony ufo_proof_pl.htm, albo jak dziwne i zawzięcie krytykowane przez zawodowych naukowców i polityków zdjęcia UFO poprawnie interpretowane m.in. na w/w mojej stronie explain_pl.htm, mogą obecnie być już łatwo wyjaśniane na bazie naszej znajomości działania Magnokraftów mojego wynalazku.


Część #B: Poznajmy budowę i działanie Magnokraftu:

      

#B1. Zasada działania Magnokraftu:

       Najważniejsza zasada działania Magnokraftu opiera się na dobrze każdemu znanej obserwacji empirycznej, że każde dwa magnesy o podobnej wielkości magnetycznej muszą się nawzajem odpychać - jeśli tylko zostaną odpowiednio zorientowane względem siebie samych. Stąd jeśli jednym z owych magnesów jest Ziemia, zaś drugim jest szczególnie potężny magnes wykonany przez człowieka i nazywany "pędnikiem magnetycznym", wówczas odpowiednia siła odpychania musi powstać pomiędzy nimi. (Sczególnie kiedy "długość efektywna", albo wymiar magnetyczny, obu tych magnesów są do siebie zbliżone.) Podsumujmy więc tutaj tą najważniejszą zasadę: magnocraft jest w stanie latać, ponieważ potężne "pędniki magnetyczne" jakie są wprowadzone do jego konstrukcji odpychają się od naturalnego pola magnetycznego które otacza Ziemię, Słońce, Galaktykę, itp.
       Oczywiście, siła odpychania magnetycznego używana jest przez Magnokraft tylko do wzlotów w górę. Kiedy zaś ten wehikuł zamierza się obniżyć, te same pędniki magnetyczne zaczynają generować siły przyciągania magnetycznego, które zepchną go ku ziemi. Wehikuł ten jest również w stanie generować poziome siły napędowe, poprzez albo pochylanie swoich pędników, albo też generowanie magnetycznego odpowiednika dla tzw. "Efektu Magnusa".
       Jeden pędnik magnetyczny nie jest sam w stanie dostarczyć Magnokraftowi wymaganych zdolności lotnych i manewrowych, podobnie jak pojedyńcze koło nie jest w stanie umożliwić zbudowania samochodu. Stąd w opisywanym tutaj statku musi być wykorzystywany cały szereg takich pędników ściśle współpracujących ze sobą (podobnie jak w samochodzie wykorzystywane są co najmniej cztery koła dla zapewnienia jego jazdy i manewrowalności). Najbardziej optymalna konfiguracja pędników, która jest w stanie wypełnić wszystkie wymagania lotu i manewrowania danego wehikułu, nazywana jest tutaj "magnetycznym układem napędowym". Układ taki stosowany w napędzie Magnokraftu pokazany jest na rysunku #F3 po prawej stronie (dla uproszczenia wyjaśnień przytoczonych poniżej, układ ten zilustrowany został w stanie magnetycznego zawisania ponad północnym biegunem magnetycznym Ziemi).
       Konfiguracja omawianego tutaj układu napędowego bazuje na kształcie dzwona. Z kolei dzwon jest najbardziej samo-stabilizującą się formą ze wszystkich prostych kształtów znanych fizyce. Bazowanie tej konfiguracji na kształcie dzwona wynika z faktu, że w tym układzie napędowym rozkład sił nośnych i stabilizacyjnych przypomina konfigurację dzwonową, w której pojedynczy punkt zaczepienia dla siły nośnej przyłożony jest w podwyższonym centrum, natomiast pierścień sił stabilizujących umieszczony jest poniżej owego punktu zaczepienia w równych od niego odległościach. Z mechaniki doskonale nam wiadomo, że taki układ dzwonowy reprezentować musi formę fizykalną która wykazywała będzie najwyższą samo-stabilność swego ustawienia w przestrzeni, zaś po ewentualnym wytrąceniu jej z równowagi sama przywróci się do poprzedniej pozycji stabilności.
       Rozważmy teraz najważniejsze podzespoły i zasadę działania tego magnetycznego układu napędowego. Składa się on z dwóch odmiennych rodzajów pędników, tj. z pojedynczego pędnika głównego (oznaczonego "M" na "Rys. #B2" poniżej - jaki jest kopią Rys. G3 z [1/5]) zlokalizowanego w centrum statku, oraz z określonej liczby "n" pędników bocznych (na owym rysunku #B2 oznaczonych "U, V, W, X") rozłożonych w stałych odległościach od siebie na obwodzie obniżonego pierścienia. Zgodnie z wymogiem wyjaśnionym w podrozdziale G4.2 monografii [1/5], całkowita liczba "n" pędników bocznych musi być podzielna przez cztery. Pędnik główny w typowych przypadkach lotu Magnokraftu jest tak zorientowany, aby odpychać się od pola magnetycznego Ziemi. (Wstępna część podrozdziału G1 w [1/5] wyjaśnia, że na północnym biegunie magnetycznym Ziemi takie odpychające zorientowanie pędników uzyskane będzie kiedy ich północny "N" biegun skierowany zostanie w dół.) Pędniki boczne zwykle są tak zorientowane aby przyciągane były przez pole magnetyczne Ziemi.
       Poprzez zwiększenie wydatku magnetycznego wytwarzanego przez pędnik główny (M) zorientowany względem pola Ziemi w odpychający sposób, uzyskane zostaje zwiększenie siły odpychającej "R". W chwili gdy owa siła odpychająca przekroczy siłę przyciągania grawitacyjnego "G", pędnik magnetyczny (M) zaczyna wzlatywać, wznosząc w powietrze cały podłączony do niego układ napędowy. Gdyby pędnik główny (M) operował w pojedynkę, wtedy jego lot natychmiast zostałby zakłócony poprzez moment magnetyczny jaki starałby się odwrócić orientację jego biegunów tak aby odpychanie magnetyczne "R" zostąpić przyciąganiem "A". Stąd, aby skompensować efekty owego momentu obrotowego wytwarzanego przez pole magnetyczne otoczenia i starającego się obrócić pędnik główny (M), w omawianym tu układzie napędowym konieczne są dodatkowe pędniki boczne (U, V, W, X). Ich zorientowanie magnetyczne jest przeciwstawne do zorientowania pędnika głównego (M), tj. jeśli pędnik główny jest odpychany przez pole otoczenia, wtedy pędniki boczne są przyciągane przez to pole. Jedna z możliwych konfiguracji owych pędników bocznych pokazana została na owym rysunku G3 z [1/5]. Pędniki boczne dostarczają stabilności lotu całemu układowi napędowemu. Poprzez odpowiednie nasterowanie wytwarzanych przez nie strumieni magnetycznych, pędniki boczne mogą wymusić balansowane zorientowanie układu napędowego (a za tym i całego wehikułu) dla dowolnej wysokości i pozycji jaką załoga może sobie zażyczyć.
       Układ napędowy opisany powyżej jest w stanie operować równie efektywnie w dwóch odmiennych pozycjach (patrz rysunek G4 z [1/5]) zwanych "pozycją stojącą" oraz "pozycją wiszącą". Poprzednie opisy referowały do pozycji stojącej. W pozycji wiszącej funkcje obu rodzajów pędników magnetycznych zostają odwrócone, tj. pędnik główny działa jako pojedynczy stabilizator, natomiat pędniki boczne wytwarzają siłę unoszącą. Podczas lotów poziomych w takiej pozycji wiszącej ponad powierzchnią Ziemi przyciąganie grawitacyjne "G" służy jako dodatkowy stabilizator. Stąd pozycja ta łączy lepszą stabilność z mniejszą mocą zaangażowaną we wytwarzanie pola magnetycznego wehikułu. Stąd zwyke będzie ona używana w przypadku gdy obszar lotu nie powinien być zbytnio zakłócony polem magnetycznym statku - np. podczas lotów ponad miastami (jednak dla załogi pozycja ta zapewne jest mniej wygodna).


#B2. Magnetyczny układ napędowy:

       Podsumujmy teraz zasadę działania Magnokraftu. Pędnik główny oznaczony "M" na rysunku #B2 poniżej, zorientowany jest odpychająco względem naturalnego pola magnetycznego Ziemi. Aby lepiej zilustrować ową siłę odpychania "R", ten pędnik "M" został pokazany jak zawisa dokładnie ponad północnym "N" biegunem magnetycznym Ziemi, skierowując w dół swój biegun "N". Jednak w rzeczywistości, taka siła magnetycznego odpychania może być formowana nad dowolnym punktem Ziemi, nawet ponad równikiem - tak jak to zostało zilustrowane na następnym rysunku #G21 poniżej. Oczywiście, gdyby pędnik główny "M" pracował samotnie, wówczas natychmiast po wzniesieniu się w górę dokonałby przekoziołkowania i spadł z powrotem na Ziemię. Dlatego jest on otoczony 8 pędnikami bocznymi sztywno z nim związanymi, które na rysunku #B2 poniżej są oznaczone jako "U", "V", "W", oraz "X". Tamte pędniki boczne są przyciągane przez ziemskie pole magnetyczne. Dlatego działają one jako magnetyczne stabilizatory.

Rys. G3.

Rys. #B2 (tj. G3 z [1/5]): Układ napędowy Magnokraftu.
       Zilustrowane zostały: "M" - pojedyńczy pędnik główny wytwarzający oddziaływania odpychające "R" od pola magnetycznego otoczenia (oznaczony przez "M" od angielskiego słowa "main"); "R" – siła oddziaływania odpychającego ("R" przyjęte jest od angielskiego słowa "repulsion"), "U, V, W, X" - osiem pędników bocznych (oznaczonych "U, V, W, X" dla ukazania ich wzajemnych przesunieć fazowych co 90 stopni) zorientowanych w taki sposób aby wytwarzać oddziaływania przyciągające "A" z polem magnetycznym otoczenia; "A" – siły oddziaływań przyciągających (oznaczenie "A" przyjęte jest od angielskiego słowa "attraction"). Zauważ, że w poszczególnych typach Magnokraftu ilość "n" pędników bocznych opisana jest równaniem (G6) i (G2): n = 4(K-1). Stąd ilość n=8 pędników bocznych posiada jedynie Magnokraft typu K3 (dla którego K=3). Każdy z pędników pokazanego tu układu napędowego zawiera pojedynczą kapsułę dwukomorową (uformowaną z mniejszej komory wewnętrznej wstawionej do wnętrza większej komory zewnętrznej - patrz rysunek F5 poniżej) zamontowaną w kulistej obudowie. Poprzez odpowiednie zesynchronizowanie pulsowań pola wytwarzanego przez poszczególne pędniki boczne, taki układ napędowy może wytwarzać wirujące pole magnetyczne.
       Symbole: N - północny biegun magnetyczny (tj. biegun "wlotowy" (I) jak go wyjaśniono w podrozdziale G5.2 z [1/5]), S - południowy biegun magnetyczny (tj. biegun "wylotowy" (O) jak go wyjaśniono w podrozdziale G5.2 z [1/5]), 1 - konstrukcja nośna jaka łączy razem poszczególne pędniki, d - średnica okręgu przebiegającego przez punkty centralne (tj. geometryczne środki) wszystkich pędników bocznych; "d" reprezentuje więc też maksymalną odległość osi magnetycznych dowolnych dwóch pędników bocznych położonych po przeciwstawnych stronach danego układu napędowego (ów istotny dla Magnokraftu wymiar "d" nazywany jest "średnicą nominalną"; "d" daje się zmierzyć gdyż stanowi on średnicę pierścienia wypalanego na ziemi przez pędniki boczne lądującego Magnokraftu - patrz rysunek G33 z [1/5]); h - wysokość środka pędnika głównego ponad płaszczyzną podstaw pędników bocznych; R - siła odpychania magnetycznego, A – siła przyciagania magnetycznego.
* * *
       Jeśli układ napędowy opisany powyżej wbudowany zostanie w powłokę ochronną która zawierać będzie hermetyczną kabinę załogi oraz wyposażenie statku, otrzymana zostanie końcowa konstrukcja Magnokraftu. Widok ogólny takiej konstrukcji pokazany już został na pierwszym rysunku z tej strony internetowej (tj. C1 "b" lub G1 "b"). (Zauważ, że numeracja ilustracji z tej strony internetowej, odpowiada numeracji rysunków w monografii naukowej [1/5].) Z kolei opisy podzespołów charakterystycznych dla owej powłoki ochronnej Magnokraftu stanowi cel podrozdziału G2 monografii [1/5].


#B3. Loty Magnokraftu ponad równikiem:

       Magnokraft jest w stanie wygenerować wystarczające siły napędowe praktycznie ponad dowolnym punktem Ziemi, nie zaś jedynie ponad biegunami. Jak tego on dokonuje zilustrowane zostało na rysunku G21 poniżej. Ogólna zasada generowania magnetycznej siły odpychającej "R" ponad danym obszarem Ziemi, sprowadza się do ustawienia jego pędnika głównego w pozycję dokładnie odwrotną do pozycji którą ów pędnik by sam przyjął gdyby pozwolono mu dowolnie się obracać jak potężna igła magnetyczna.

Rys. G21

Rys. #B3 (tj. G21 z [1/5]): Zasada formowania siły wyporu magnetycznego ponad równikiem magnetycznym.
       Pędnik główny Magnokraftu posiada swoją oś magnetyczną ustawioną równolegle do lokalnego przebiegu pola magnetycznego otoczenia, natomiast bieguny magnetyczne zwrócone do takich samych biegunów magnetycznych Ziemi (np. biegun "N" Magnokraftu zwrócony do bieguna "N" Ziemi, natomiat "S" do "S"). W ten sposób pędnik główny formuje liczące się siły wyporu magnetycznego "RN" i "RS" jakie wynoszą ten wehikuł w przestrzeń. Wyjątkowo duża "długość efektywna" jego pędników magnetycznych jest znacząca nawet gdy porównywana ze średnicą Ziemi (patrz opisy z podrozdziału G5.3 monografii [1/5]). Stąd, na przekór niewielkim fizycznym wymiarom Magnokraftu, jego wymiary magnetyczne mogą być zilustrowane w proporcjach pokazanych na powyższym rysunku.


Część #C: Dlaczego dzisiejsi naukowcy są tak wrogo nastawieni do Magnokraftu:

      

#C1. Problemy niektórych z uznaniem realności zasady działania Magnokraftów:

       Zasada działania Magnokraftu wykorzystuje cały szereg tematów dotyczących pola magnetycznego tego wehikułu. Niektóre z nich są niezwykle ważne lub dotyczą drażliwych zagadnień. Przykłady najbardziej drażliwych z nich obejmują:
       #1. Tzw. "długość efektywną" pędników Magnokraftu, w skonfrontowaniu z tzw. "jednorodnym charakterem" pola magnetycznego Ziemi.
       #2. Nieprzyciąganie przedniotów ferro-magnetycznych przez lecący Magnokraft.
       Wszelkie takie główne problemy związane z napędem Magnokraftu są już obecnie rozwiązane i opublikowane w tomie 3 monografii [1/5]. Niestety, wielu ludzi zwykle najpierw wygłasza swoje zastrzeżenia, zanim mieli okazję choćby rzucić okiem na obszerną teorię stojącą poza tym wehikułem. Dlatego rozwiązanie np. dla sprawy "długości efektywnej" pędników Magnokraftu jest zwykle przeaczane przez większość osób wysuwających pod adresem tego statku krytyczne uwagi dotyczące tzw. "jednorodności" pola magnetycznego Ziemi. Podobnie się dzieje z ludźmi mającymi zastrzeżenia do nieprzyciągania przez pole Magnokraftu przedniotów ferro-magnetycznych. Stąd, gdyby osoby które wysuwają tego typu zastrzeżenia zapoznały się najpierw z pełną treścią moich dedukcji, zanim publicznie zaczynają wykrzykiwać swoje poglądy, wiele niepotrzebnych emocji oraz bezproduktywnego krytykanctwa mogłoby zostać uniknięte. Dla tego powodu, niektóre problemy dotyczące pola magnetycznego Magnokraftu muszą zostać poruszone i na tej stronie internetowej, aby dostarczyć czytelnikowi całkowitego zrozumienia naukowych fundamentów u podwalin tego wehikułu. Takie zrozumienie umożliwi też czytelnikowi obronienie konceptu tego statku, kiedy nieuzasadnienie atakowany on będzie przez różnych "sceptyków" którzy nie pofatygowali się nawet aby zapoznać się ze szczegółami "Teorii Magnokraftu", jednak którzy są dosyć entuzjastyczni w jego atakowaniu. Na nieszczęście, podstawowe zagadnienia dotyczące pola magnetycznego tego wehikułu są dosyć trudne do przyswojenia, a także ich pełne zrozumienie zdaje się wymagać solidnych podstaw w znajomości nauki i techniki. Stąd niektórzy czytelnicy mogą znaleźć następne punkty #C2 i #C3 raczej trudnymi. Aby więc zminimalizować straty dla tych osób, którzy zdecydują się przeskoczyć przez materiał o polu magnetycznym Magnokraftu, tak uformowałem punkty #C2 i #C3 oraz resztę niniejszej strony, że pominięcie ich czytania nie powinno pomniejszyć zrozumienia pozostałego materiału. Dla tych jednak z czytelników, którzy są w stanie zapoznać się z punktami #C2 i #C3 poniżej, gorąco zalecam aby ze zrozumieniem przegryźli się przez zaprezentowany w nich materiał. Wszakże Magnokraft otwiera nadzieję na lepszą przyszłość dla rasy ludzkiej, jako więc taki jest wart poznania w pełnym zakresie.


#C2. Jak "efektywna" bije "jednorodne":

       Rozmiar magnetyczny każdego magnesu definiowany jest przez tzw. "długość efektywną", tj. długość bąbla przestrzeni w której panuje pole magnetyczne z danego magnesu. Stąd, aby pędnik magnetyczny odpychał się od ziemskiego pola magnetycznego, jego "długość efektywna" musi być porównywalna do średnicy naszej planety. Długość efektywna pędnika magnetycznego zależy od wartości strumienia magnetyczngo jaki pędnik ten wytwarza. (Aby obrazowo zilustrować tą zależność, strumień magnetyczny może być porównywany do gazu pompowanego w powłokę gumowego balonu, tj. im więcej gazu tego zostanie tam wpompowane, tym większą objętość przestrzeni powłoka ta zajmie, a więc także i tym większa będzie jej "długość efektywna".) Jeśli strumień magnetyczny wytwarzany przez dany pędnik przekroczy wartość tzw. "strumienia startu", wtedy jego rozmiar magnetyczny zacznie być porównywalny do wymiarów Ziemi. Stąd łatwo wówczas pokona on tzw. "jednorodny" charakter pola ziemskiego oraz wygeneruje znaczącą siłę magnetyczną netto. Po więcej szczegółów na temat "długości efektywnej" pędników Magnokraftu patrz podrozdział G5.3 z tomu 3 monografii [1/5].
       Każdy pędnik Magnokraftu wytwarza pole magnetyczne o ogromnej "długości efektywnej". Kiedyś dokonałem odpowiednich obliczeń (opublikowanych w podrozdziale G5.3 monografii [1/5]) i wyznaczyłem, że przykładowo pole magnetyczne pędnika o długości fizycznej 1 metra, przyjmie długość efektywną jaka w nawet najbardziej niekorzystnych warunkach przekroczy odległość 1000 kilometrów. Praktycznie to oznacza, że jednometrowy pędnik Magnokraftu, w swoim działaniu zachowywał się będzie jak hipotetyczny magnes o ogromnej długości około 1000 kilometrów. Stąd pole z tego pędnika pokona "jednorodność" ziemskiego pola magnetycznego i wytworzy liczącą się siłę magnetyczną netto. Siła ta z kolei spowoduje napędzanie Magnokraftu w kierunku zdefiniowanym przez jego komputer sterujący.


#C3. Nieprzyciąganie przedmiotów ferro-magnetycznych:

       Pulsujące pole magnetyczne generowane przez komory oscylacyjne z pędników owego statku odznacza sie niezwykłą cechą. Mianowicie, w normalnych warunkach pole magnetyczne Magnokraftu NIE przyciąga przedmiotów ferro-magnetycznych. Stąd na przekór używania napędu magnetycznego, pole tego wehikułu zachowuje się bardziej jak hipotetyczne "pole antygrawitacyjne" niż jak pole magnetyczne. Zasada powodująca takie niezwykłe zachowywanie się pola Magnokraftu została wyjaśniona szczegółowo w podrozdziale F7.3 z monografii [1/5], a także podsumowana w skrócie w punkcie #E2 na stronie internetowej o komorze oscylacyjnej. Być może jest warto rzucić okiem na tamte wyjaśnienia.


Część #D: Urządzenie napędzające Magnokraft też już zostało wynalezione:

      

#D1. Komora oscylacyjna z pędników Magnokraftu:

       Sercem Magnokraftu jest urządzenie nazywane "komora oscylacyjna. W Magnokrafcie właśnie to urządzenie używane jest jako pędnik magnetyczny, znaczy do realizowania wszelkich funkcji napędowych oraz do zasilania w energię. Czyli owa komora oscylacyjna w Magnokrafcie jest odpowiednikiem "silników" oraz "zbiorników paliwa" z obecnych helikopterów. Funkcja napędowa jest w niej osiągana dzięki siłom przyciągającym i odpychającym jakie komora ta wytwarza podczas oddziaływań z naturalnymi polami Ziemi, Słońca, lub Galaktyki. Z kolei "paliwem" jakie owo urządzenie używa, jest energia przywiązana do pola magnetycznego które urządzenie to wytwarza. A jak wiemy z dzisiejszych magnesów, zawartość energetyczna potężnych pól magnetycznych może być ogromna. Dla przykładu proste obliczenia opublikowane w podrozdziale G5.5 z tomu 3 monografii [1/5] wskazują że pole magnetyczne z najmniejszego Magnokraftu typu K3 zawiera energię będącą odpowiednikiem około 2 miesięcy konsumpcji wszystkich form energii przez całe państwo takie jak Nowa Zelandia.
       "Komora oscylacyjna" jest urzadzeniem mojego własnego wynalazku. Początkowo zostało ono wynalezione w celu generowania ekstremalnie silnych pól magnetycznych. Jednak później się okazało że może ona również realizować cały szereg innych funkcji. Byłoby poprawnym stwierdzenie, że komora oscylacyjna jest rodzajem szczególnie silnego, sterowalnego "magnesu" (tj. magnesu tak silnego, że owa komora jest w stanie odepchnąć siebie sama od pola magnetycznego Ziemi i wznieść się w przestrzeń, tylko dzięki odpychającym oddziaływaniom z ziemskim polem magnetycznym). Działanie owej komory oscylacyjnej bazuje na całkowicie nowej zasadzie, wcześniej nieznanej na Ziemi, opisanej w szczegółach w rozdziale F z tomu 2 monografii [1/5]. Komora ta zwykle przyjmuje kształt przeźroczystego sześcianu, pustego wenątrz. Wzdłuż ścian bocznych tego sześcianu utrzymywane są oscylujące iskry elektryczne, które są tak sterowane aby wirowały wzdłuż obwodu kwadratu. Z kolei kwadratowe rotowanie tych iskier elektrycznych formuje potężne pole magnetyczne. Stąd pojedyńcza komora oscylacyjna jest rodzajem potężnego magnesu, jaki jest zdolny do wzniesienia się (razem z ciężkim wehikułem dołączonym do niego) wyłącznie w wyniku odpychania się od pola magnetycznego Ziemi, Planet, Słońca czy Galaktyki. Aby owo wzniesienie było możliwe, wydatek magnetyczny komory oscylacyjnej musi przekraczać wartość jaka wyrażona jest stałą magnetyczną nazywaną "strumieniem startu". Ów strumień startu zdefiniowany jest jako "najmniejszy wydatek ze źródła pola magnetycznego, który to wydatek po odpychającym zorientowaniu względem pola Ziemi, powoduje przezwyciężenie przyciągania ziemskiego i wzlot tego źródła pola w przestrzeń kosmiczną". Wartość strumienia startu jest wyliczona w podrozdziale G5.1 z monografii [1/5]. Dla obszaru Polski wynosi ona Fs=3.45 [Wb/kg].
       Oto jak w przybliżeniu wygląda sześcienna komora oscylacyjna:

Rys. S6 (left).

Rys. #D1 (tj. S6(lewa część) i F3a z [1/5]): Komora oscylacyjna.
       Oto rysunek S6 (lewa strona) a takze rysunek F3 "a" z monografii [1/5]. Ilustruje on wygląd ogólny unikalnego urządzenia nazywanego właśnie "komora oscylacyjna". Urządzenie to wygląda jak przeźroczysta kostka. Ujawnia ona przez swoje przeźroczyste ścianki procesy jakie następują w jego wnętrzu, np. przeskoki iskier elektrycznych, gęstość upakowania energii, działanie urządzeń sterujących, itp. Stąd zaciekawiony obserwator działania takich komór zobaczyłby przed sobą typowy "kryształ". Wyglądałby on jak lśniąca kostka sześcienna cała wyszlifowana z przeźroczystego materiału. Wzdłuż wewnętrznych powierzchni tej kryształowej kostki, jasno-złociste oscylujące iskry będą migotały. Iskry te sprawią wrażenie zamrożonych w tych samych pozycjach, aczkolwiek od czasu do czasu dokonujących nagłych poruszeń jak kłębowisko uśpionych ognistych węży. Ich drogi będą ciasno przylegały do wewnętrznych powierzchni ścianek komory, dociskane do nich przez elektromagnetyczne siły odchylające (siły te opisane są w punkcie 2 strony internetowej o komorze oscylacyjnej). Wnętrze kostki będzie wypełnione potężnym pulsującym polem magnetycznym oraz rozrzedzonym gazem dielektrycznym. Pole to, gdy obserwowane z kierunku prostopadłego do jego linii sił, będzie pochłaniało światło. Stąd sprawi ono wrażenie gęstego czarnego dymu wypełniającego wnętrze tego przeźroczystego kryształu.
* * *
       Komora oscylacyjna jest tak istotnym i unikalnym urządzeniem, a także ma ona tak wiele odmiennych zastosowań, że aby opisać ją szczegółowo, utworzona została odrębna strona internetowa. Stronę tą można odwiedzić poprzez kliknięcie na komorę oscylacyjną w "Menu 1".


#D2. Konfiguracje komór oscylacyjnych:

       Wydatek z jednej komory oscylacyjnej byłby bardzo trudny do sterowania. Wszakże taka komora wypełniona jest po brzegi ogromną ilością energii magnetycznej. Dlatego, w celu lepszego sterowania tym urządzeniem, dwie unikalne konfiguracje komór oscylacyjnych będą formowane. Konfiguracje te są nazywane: (1) "kapsuła dwukomorowa" oraz (2) "konfiguracja krzyżowa".
       "Kapsuła dwukomorowa" pokazana została w części (c) rysunku C1 (zreprodukowanego poniżej) oraz na rysunku F5 monografii [1/5]. Kapsuła taka składa się z większej zewnętrznej komory oscylacyjnej (O), we wnętrzu której zawieszona jest bezdotykowo mniejsza komora wewnętrzna (I). Bieguny magnetyczne N/S komory wewnętrznej (I) zostały odwrócone w stosunku do biegunów komory zewnetrznej (O), tak że wydatki obu komór nawzajem się odejmują. W rezultacie część wydatku magnetycznego (C) z komory o większej wydajności jest zakrzywiana z powrotem i cyrkuluje bezpośrednio do komory o mniejszej wydajności, formując tzw. "strumień krążący" (C) jaki nie wydostaje się na zewnątrz kapsuły. Jedynie nadwyżka wydatku wydajniejszej z komór nie związana strumieniem krążącym odprowadzana jest do otoczenia, formując tzw. "strumień wynikowy" (R) jaki stanowi użyteczny wydatek kapsuły. Podział energii magnetycznej zawartej w kapsule na "strumień wynikowy" (R) i "strumień krążący" (C) umożliwia niezwykle szybkie i efektywne przesterowywanie wydatku kapsuły, bez konieczności zmiany ilości energii w niej zawartej. Przesterowywanie to polega na zwykłej zmianie wzajemnych proporcji pomiędzy wydatkiem (C) cyrkulowanym wewnątrz kapsuły i wydatkiem (R) wydostającym się z niej na zewnątrz. Istnieje więc możliwość takiego pokierowania pracą kapsuły, że na jej zewnątrz nie odprowadzany jest żaden wydatek (nastąpi to gdy całe pole kapsuły uwięzione zostanie w strumieniu krążącym "C"), lub też że do otoczenia odprowadzane jest prawie całe zawarte w kapsule pole magnetyczne. Możliwe jest też płynne nasterowywanie dowolnego wydatku pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Z kolei takie efektywne sterowanie kaspułą dwukomorową zapewnia precyzyjną kontrolę lotu wehikułu napędzanego wynikowym wydatkiem magnetycznym (R) odprowadzanym do otoczenia przez to urządzenie.

Rys. C1(c).

Rys. #D2 (tj. rysunki C1(c) oraz F5 z monografii [1/5]): Kapsuła dwukomorowa.
       Pokazano tu kapsułę formowaną z komór oscylacyjnych pierwszej generacji. Kapsuła taka stanowi podstawową konfigurację dwóch komór oscylacyjnych, formowaną w celu zwiększenia ich sterowalności. Powstaje ona poprzez osadzenie dwóch przeciwstawnie zorientowanych komór oscylacyjnych pierwszej generacji, jedna we wnętrzu drugiej. Z uwagi na potrzebę swobodnego "pływania" komory wewnętrznej (I) zawieszonej w środku komory zewnętrznej (O), boki "a" obu tych komór muszą wypełniać równanie (F9): ao=ai/(sqrt(3)). Z powodu przeciwstawnego zorientowania biegunów magnetycznych obu komór kapsuły, wynikowe pole magnetyczne (R) odprowadzane z tej konfiguracji do otoczenia, stanowi algebraiczną różnicę pomiędzy wydatkami jej komór składowych. Zasada formowania takiego strumienia wynikowego została zilustrowana na rysunku F7. Kapsuły dwukomorowe umożliwiają łatwe sterowanie wszystkimi atrybutami wytwarzanego przez nie pola. Przedmiotem tego sterowania są następujące własności strumienia wynikowego (R): (1) moc pola - regulowana płynnie od zera do maksimum; (2) okres pulsowań (T) lub częstość pulsowań (f); (3) stosunek amplitudy pulsowań pola do jego składowej stałej (dF/Fo - patrz rysunek F12 z monografii [1/5]); (4) charakter pola, tj. czy jest ono stałe, pulsujące, czy przemienne; (5) krzywa zmian w czasie F=f(t), np. czy jest to pole liniowe, sinusoidalne, czy zmieniane według "krzywej dudnienia"; (6) biegunowość (tj. z której strony kapsuły panuje biegun N a z której biegun S). Symbole: O - komora zewnętrzna (outer), I - komora wewnętrzna ("inner"), C - strumień krążący ("circulating flux") uwięziony we wnętrzu kapsuły, R - strumień wynikowy ("resultant flux") odprowadzany z kapsuły do otoczenia.
* * *
       Niezależnie od konfiguracji nazywanej "kapsuła dwukomorowa" a opisanej powyżej, komory oscylacyjne mogą być także zestawione w jeszczed jedną konfigurację nazywaną "konfiguracją krzyżową". Szczegółowy opis konfiguracji krzyżowej zawarty jest na odrębnej stronie internetowej w całości poświęconej opisowi komory oscylacyjnej jaka jest dostępne poprzez "Menu 1".


#D3. Pędniki magnetyczne:

       W konstrukcji Magnokraftu wszystkie "kaspuły dwukomorowe" zamontowanie są we wnętrzu kulistych obudów, oraz zaopatrzone w odpowiednie urządzenia kontrolne jakie pozwalają załodze precyzyjnie sterować kierunkiem i wielkością wydatku magnetycznego (a w ten sposób również i siłą napędową statku). Takie indywidualne moduły napędowe Magnokraftu, jakie obejmują kapsułę dwukomorową (lub konfigurację krzyżową), razem z ich urządzeniami sterującymi oraz kulistą obudową która je okrywa, nazywane są "pędnikami magnetycznymi".
       Każdy Magnokraft posiada pojedynczy pędnik główny (M) zlokalizowany w centrum tego wehikułu, oraz "n" pędników bocznych (U, V, W, X) zamontowanych naokoło obwodu wehikułu w specjalnym poziomym kołnierzu bocznym.


#D4. Teoretycznie nieograniczona pojemność na energię pędników Magnokraftu:

       Komory oscylacyjne używają bardzo unikalnej zasady działania, która opisana jest w rozdziale F z tomu 2 monografii [1/5]. Zasada ta pozwala jej na osiągnięcie cechy, która w dzisiejszych czasach może wydawać się niemal niemożliwością, mianowicie są zdolne do "akumulowania nieograniczonej ilości energii". Ta nieograniczona pojemność na energię powoduje, że komory oscylacyjne użyte w Magnokrafcie są w stanie wypełniać nie tylko funkcje napędowe, ale także funkcje akumulatorów energii statku. Stąd w Magnokrafcie funkcjonują one nie tylko jak śmigła z dzisiejszych helikopterów, magnetycznie wynosząc ten statek w przestrzeń, ale także jako helikopterowe zbiorniki paliwa, zawierające w swym wnętrzu całą energię która jest konieczna do skompletowania ich lotów. Stąd niezależnie od komór oscylacyjnych, Magnokraft NIE posiada już żadnych innych urządzeń napędowych, generujących energię, czy spalających paliwo.
       Ogromna pojemność na energię komór oscylacyjnych Magnokraftu posiada aż kilka różnych następstw. Jednym z nich jest, że komory owe mogą być też używane w wielu innych zastosowaniach jako doskonałe akumulatory energii - co dokładniej wyjaśnione zostało m.in. w punkcie #D2 odrębnej strony eco_cars_pl.htm.


Część #E: Kształty i typy całych Magnokraftów:

      

#E1. Budowa i podzespoły Magnokraftu:

       Oto rysunek #E1ab jaki pokazuje jak Magnokraft jest zbudowany i wygląda w środku - jeśli jego powłoka aerodynamiczna okrywająca pędniki boczne zostaje wycięta w przedniej części tego wehikułu:

Fot. #E1a - góra  
Fot. #E1b - dół

Rys. #E1ab (góra, dół): Oto ilustracje konstrukcji oraz podstawowych podzespołów Magnokraftów, pokazane na przykładzie wykroju w powłoce najmniejszego z Magnokraftów, oznaczanego jako "typ K3". (Kliknij na wybraną ilustrację aby zobaczyć ją w powiększeniu, albo aby przemieścić ją w inne miejsce ekranu.)
       Rys. #E1a (góra): Powyższy rysunek "a" faktycznie jest reprodukcją rysunku C1 (a) z mojej najnowszej monografii [1/5], a także rysunku A1 "a" z mojej nieco starszej monografii [1/4]. Podobnie jak wszystkie inne rysunki w jego stylu, ja sam przygotowałem go osobiście inżynierską metodą kreślarską - tak jak objaśniam to na "Rys. #A1" niniejszej strony. Powyższy rysunek #E1 "a" pokazuje Magnokraft najmniejszego typu K3, w którym wycięcie wykonane w aerodynamicznej osłonie jego kołnierza bocznego pozwala na ukazanie jego wewnętrznej budowy. Krawędzie wszystkich ścianek wykonanych z materiału nieprzenikalnego dla pola magnetycznego na tym rysunku obwiedzione zostały przerywaną linią. Pozostałe ścianki (tj. powłoki aerodynamiczne wszystkich pędników) wykonane są z materiału przenikalnego dla pola magnetycznego. Z uwagi na swą zasadę działania, Magnokraft typowo lata z podstawą ustawioną prostopadle do linii sił pola magnetycznego otoczenia. Jednakże podczas manewru lądowania, zilustrowanego na powyższym rysunku, statek ten ustawia swą podstawę równolegle do powierzchni gruntu oraz wysuwa teleskopowe nogi "2". Podczas dłuższego lądowania z pędnikami pozostawionymi w stanie działającym, pędniki "M, U" lądującego Magnokraftu typu K3 pozostawiają na ziemi wypalony magnetycznie (jakby promieniowaniem kuchenki mikrofalowej) pierścień roślinności o nominalnej średnicy d = 3.1 metrów (podczas gdy średnica gabarytowa "D" tego wehikułu wynosi D = 4.39 metrów). Pędnik główny "M" oddziaływuje odpychająco z polem magnetycznym otoczenia (którym może być pole ziemskie, słoneczne, lub pole galaktyczne). W ten sposób wytwarza on siłę nośną "R". Natomiast n=8 pędników bocznych "U" oddziaływuje przyciągająco z polem otoczenia wytwarzając siły stabilizacyjne "A". Symbole: N,S - bieguny magnetyczne i - kąt nachylenia ziemskiego pola magnetycznego, 1 - kabina załogi, 2 - jedna z czterech nóg wysuniętych na czas lądowania.
       Rys. #E1b (dół): Kiedy w przyszlości, już po zbudowaniu Magnokraftów, jakieś muzeum techniki będzie wystawiało eksponat wyjaśniający konstrukcję i podstawowe podzespoły Magnokraftów typu K3, wówczas eksponat ten będzie wyglądał dokładnie tak, jak na części "b" z powyższej ilustracji. Wszakże aby ukazać jego wewnętrzną budowę i główne podzespoły, w eksponacie takim też wycięta zostanie część jego powłoki bocznej. Odnotuj, że powyższa ilustracja znacząco przekracza moje zdolności graficzne. Jej autorem jest wszakże ów skromny, jednak wysoce utalentowany nasz Ślązak, o którym już wzmiankowałem w podpisie pod "Rys. #A2" powyżej.
* * *
       Magnokraft posiada dwa rodzaje pędników magnetycznych: główny (M) i boczne (U) - patrz część (a) z powyższego rysunku, oraz z rysunku A1. Pojedynczy pędnik główny (M) zawieszony jest w centrum tego wehikułu. W "pozycji stojącej" tego statku, bieguny magnetyczne pędnika głównego "M" są tak zorientowane, że odpychają one statek od pola magnetycznego otoczenia (którym może być pole Ziemi, Słońca, lub Galaktyki). W ten więc sposób pędnik (M) wytwarza siłę nośną (w części "a" powyższego rysunku oznaczoną jako siła "R" - od angielskiego słowa "repulsion"). Ta siła "R" wydźwiga i utrzymuje Magnokraft w przestrzeni. Oś magnetyczna pędnika (M) jest prawie zawsze utrzymywana w położeniu stycznym do linii sił pola magnetycznego otoczenia istniejącego w obszarze działania tego statku. Stąd najbardziej efektywne zorientowanie Magnokraftu w locie jest kiedy jego podstawa ustawiona zostaje prostopadle do lokalnego kierunku linii sił ziemskiego pola magnetycznego. Czasami jednakże owo zorientowanie musi zostać nieco zmienione aby wehikuł ten mógł manewrować lub lądować.
       Każdy Magnokraft posiada także określoną liczbę "n" pędników bocznych (U), umieszczonych w równych odstępach od siebie na obwodzie tego dyskoidalnego statku. W "stojącym zorientowaniu" Magnokraftu, bieguny magnetyczne tych pędników bocznych są zorientowane tak aby przyciągały one pole magnetyczne otoczenia. W ten sposób pędniki boczne wytwarzają cały szereg "n" sił przyciągających (na rysunku E1 (a) oznaczonych jako siły "A" - od angielskiego "attraction"), które stabilizują ten wehikuł i utrwalają jego orientację w przestrzeni. Dla zwiększenia stabilności tego statku, pędniki boczne są zamontowane nieco poniżej pędnika głównego, tworząc razem z nim rodzaj konfiguracji dzwonowej jaka w fizyce znana jest ze swojej wysokiej stabilności. Wszystkie owe "n" pędników bocznych zamontowane są w poziomym kołnierzu jaki otacza podstawę Magnokraftu. Kołnierz ten, wraz z zawartymi w nim pędnikami, osłonięty jest specjalną soczewko-kształtną owiewką aerodynamiczną wykonaną z materiału przenikalnego przez pole magnetyczne.


#E2. Kompletna konstrukcja Magnokraftu:

       W Magnokrafcie kabina załogi zawarta jest pomiędzy pędnikiem głównym (M) i pędnikami bocznymi (U) - patrz (1) w części (a) rysunku #E1. Przyjmuje ona kształt stożkowatego pierścienia i wygląda jak ścianki boczne spodka odwróconego do góry dnem. Poszycie (powłoka) tej kabiny wykonane jest z materiału nieprzenikalnego dla pola magnetycznego (tj. wykazującego właściwość zwaną "magnetorefleksyjnością" - czyli odbijaniem pola magnetycznego w sposób podobny jak lustro odbija światło, patrz jej opisy w podrozdziale G2.2.1 mojej monografii [1/5]). Wzdłuż wewnętrznych (nachylonych) ścianek kabiny załogi zamontowane są teleskopowe nogi (2) wehikułu. Nogi te wysuwane są jedynie na czas lądowania.
       Powłoka Magnokraftu jest to mechanicznie wytrzymała skorupa ochronna z materiału magnetorefleksyjnego, jaka utrzymuje wszystkie urządzenia statku w wymaganych położeniach oraz oddziela wnętrze statku od otaczającej go przestrzeni. Wykonana jest ona z przeźroczystego materiału, który jednak ma płynnie sterowalny stopień refleksyjności dla światła. Jednym więc razem (np. podczas przelotów statku w pobliżu słońc) załoga Magnokraftu może zmienić tą powłokę w srebrzyście lśniące lustro odbijające całkowicie wszelkie padające na nią światło, innym zaś razem (np. podczas lotów nocnych lub w obszarach o przyciemnionym świetle) może uczynić ją całkowicie przeźroczystą. W przypadku gdy powłoka ta uczyniona zostaje przeźroczystą, postronny obserwator może zobaczyć wewnętrzne podzespoły statku (np. pędniki, kabiny, poziomy, fotele załogi, itp.) - jak pokazano na rysunku C1 (b). Poprzez przeźroczystą powłokę statku mogą też być zaobserwowane jego obwody magnetyczne. Obwody te to pęki linii sił pola magnetycznego, jakie jest aż tak zagęszczone, że przechwytuje ono światło sprawiając wrażenie solidnych tworów. Kiedy obserwowane z wnętrza Magnokraftu, obwody te wyglądają jak gałęzie i korzenie ogromnego drzewa (w opisach "raju" nazywane "drzewem życia" - patrz podrozdział P6.1 z [1/5]), które rozdzielają się na wiele "gałęzi" na wierzchu statku, a również rozchodzą się na wiele mniejszych "korzeni" pod przeźroczystą podłogą statku. Odnotuj ze istnieje juz sporo monografii które szczegółowo opisują Magnokraft - jako ich przyklad patrz tom 3 z monografii [1/5], a także nieco starsze monografie [2e] i [1e] dostępne za posrednictwem "Menu 1".
       Końcowa konstrukcja Magnokraftu obejmuje jego powłokę, system napędowy (pędniki), kabinę załogi, komputer pokładowy, system podtrzymywania życia załogi, oraz inne istotne podzespoły i urządzenia. Wygląd ogólny tej końcowej konstrukcji pokazano na rysunku C1 (b) z początka tej strony.
* * *
       Wygląd dyskoidalnego Magnokraftu pierwszej generacji, pokazanego w widoku bocznym, ilustruje część (b) rysunku C1. Z kolei jego konstrukcję zilustrowano w części (a) tego samego rysunku C1. Kształt zewnętrzny tego wehikułu przypomina dysk lub spodek odwrócony do góry dnem.
       Układ napędowy Magnokraftu zestawiony jest z urządzeń nazywanych "komorami oscylacyjnymi" (na rysunku C1 komory te pokazano jako przeźroczyste kostki sześcienne zawarte w wnętrzu kulistych powłok). Magnokraft posiada pojedynczy pędnik główny oraz "n" pędników bocznych. Liczba "n" pędników bocznych zawartych w danym typie Magnokraftu jest ściśle zdefiniowana przez warunki konstrukcyjne opisywane w podrozdziale G4.2 monografii [1/5]. Opisuje ją równanie n = 4(K-1). Liczba ta bardzo jednoznacznie charakteryzuje dany typ Magnokraftu.

Fot. #E2
Rys. #E2: Oto wygląd najmniejszych Magnokraftów typu K3 po wylądowaniu. Odnotuj, że Magnokrafty typu K3 posiadają cztery teleskopowe nogi wysuwane z powłoki jedynie na czas lądowania. (Liczby nóg w innych typach Magnokraftów zależą od liczby "n" ich pędników bocznych i są pozestawiane w "Tablicy G1" z tomu 3 mojej monografii [1/5]. Jeśli owa liczba "n" jest podzielna przez 3 - tak jak ma się to w Magnokraftach typów K4, K7 oraz K10, wówczas statki owych typów mają po 3 teleskopowe nogi. Magnokrafty pozostałych typów mają po 4 nogi.) Ponadto, jeśli po wylądowaniu pędniki tego statku nadal pracują, wówczas ich pole magnetyczne wypala w trawie pod statkiem pierścieniowaty układ plam, na powyższym rysunku pokazanych rozjaśnionym kolorem. Powyższy rysunek został sporządzony przez utalentowanego graficznie Ślązaka, którego wkład i pomoc do moich badań wyjaśniłem już w poprzednich ilustracjach "Rys. #A2" oraz "Rys. #E1b". (Kliknij na powyższą ilustrację aby zobaczyć ją w powiększeniu, albo aby przemieścić ją w inne miejsce ekranu.)


#E3. Równania opisujące kształt Magnokraftu:

       Magnokraft jest bardzo wyrafinowanym statkiem. Dla przykładu, konstrukcja fizyczna tego wehikułu musi wypełniać cały zbiór bardzo ostrych warunków, które wynikają z zasad jego działania, ze zjawisk jakie on sobą wzbudza, z cech pola magnetycznego, itp. Doskonałym przykładem takich warunków jest wymóg że siły magnetyczne jakie wytwarzane są przez pędniki tego wehikułu muszą nawzajem się równoważyć. (Jak czytelnik zapewne jest tego świadomy, pędnik główny "M" Magnokraftu przyciąga do siebie każdy z pędników bocznych, formując w ten sposób całą wiązkę sił "dośrodkowych" które ściskają ów wehikuł w kierunku jego centrum. Z kolei każdy pędnik boczny odpycha się od wszystkich innych pędników bocznych, w ten sposób formując cały pęk sił "odśrodkowych" które rozrywają ten wehikuł na boki. Stąd jest koniecznym takie zaprojektowanie konstrukcji fizycznej Magnokraftu, aby owo ściskanie "dośrodkowe" było w równowadze z rozrywaniem "odśrodkowym", w ten sposób faktycznie wehikuł nie jest ani ściskany ani rozrywany siłami magnetycznymi.) Jak to zostało zdefiniowane przez dedukcje ilościowe opublikowane w podrozdziale G4.3 z monografii [1/5], Magnokraft osiąga stan równowagi siłowej kiedy jego współczynnik spłaszczenia "K" wyrażający stosunek jego średnicy gabarytowej "D" do wysokości gabarytowej "H" wypełnia równanie: K = D/H = n/4 + 1 (gdzie "n" jest całkowitą liczbą pędników bocznych). Dlatego wszystkie wehikuły Magnokrafto-podobne muszą być skonstruowane w ten sposób że ich "współczynnik spłaszczenia" (K = D/H) jest równy jednej z liczb integer, tj. równy albo K=3, albo K=4, ..., albo K=10. To z kolei oznacza, że może istnieć 8 zasadniczych typów Magnokraftu, dla których ich współczynnik "K" przyjmuje jedną z wartości pomiędzy K=3 do K=10. Oczywiście, również wszystkie inne wymiary Magnokraftu muszą wypełniać zbiór bardzo ścisłych równań. Dla przykładu gabarytowa średnica zewnętrzna "D" tego wehikułu opisana jest równaniem (G16): D = 0.5486*2**K metrów (tj. "D" jest równe kosmicznej jednostce długości wynoszącej Cc = 0.5486 metra, pomnożonej przez "2" do potęgi "K"). Oto wykaz owych równań, razem z graficzną interpretacją wymiarów które są w nich używane:

Rys. G18.

Rys. #E3 (tj. rysunek G18 w [1/5]): Oto mój rysunek techniczny wykonany techniką "tusz na kalce technicznej" a zawierający zestawienie najważniejszych równań jakie wyrażają związki matematyczne pomiędzy istotnymi wymiarami i parametrami konstrukcyjnymi opisującymi powłokę Magnokraftu. Wymiary tego gwiazdolotu występujące w równaniach z powyższego rysunku zinterpretowałem na zarysie Magnokraftu typu K10 - bardziej realistyczna ilustracja którego, bowiem generowana przez komputer, pokazana jest także powyżej na "Rys. #A5abc".
       Interpretacja pokazanych powyżej symboli dla Magnokraftów innych niż K10 typów pokazana też została na rysunkach G15, G20 i G38 monografii [1/5]. Oznaczenia: "H" jest wysokością gabarytową Magnokraftu (od podstawy do wierzchołka); "D" jest średnicą gabarytową Magnokraftu (średnica ta wyrażona jest przez równanie (G16): D=0.5486*2**K, stąd dla pokazanego tutaj Magnokraftu typu K10 wynosi ona D=561.76 metrów); "DM" i "DS" są średnicami zewnętrznymi kulistych obudów jakie utrzymują pędnik główny i pędniki boczne; "K" reprezentuje współczynnik konstrukcyjny zwany "Krotność" który w kolejnych typach Magnokraftu przyjmuje wartości "integer" rozciągające się od K=3 do K=10 (dla wehikułu typu K10 współczynnik ten przyjmuje wartość K = 10); "n" reprezentuje liczbę pędników bocznych (w Magnokrafcie typu K10 liczba ta wynosi n = 36).


#E4. Jak identyfikować typ Magnokraftu:

       Ponieważ konstrukcja kolejnych typów Magnokraftu musi ściśle wypełniać serię bardzo istotnych równań wyszczególnionych powyżej w punkcie #E3, typy te mogą być bardzo łatwo identyfikowane przez postronnego obserwatora. Oto wykaz głównych metod identyfikowania typu zaobserwowanego wehikułu Magnokrafto-podobnego:

Rys. G20.

Rys. #E4 (tj. G20 z [1/5]): Zestawienie łatwych w użyciu metod identifikowania typu Magnokraftu poprzez wyznaczenie jego współczynnika typu "K".
       Ponieważ wszystkie szczegóły techniczne danego Magnokraftu wynikają z owego współczynnika typu "K", stąd znajomość tego współczynnika umożliwia albo odczytanie pozostałych wymiarów i parametrów tego wehikułu z tablicy G1 w [1/5] albo tez ich wyliczenie z odpowiednich równań zestawionych poniżej na "Rys. #E3" (tj. na rysunku G18 z mojej monografii [1/5]).
       #1. Metoda polegająca na znalezieniu proporcji wymiarów gabarytowych danego statku. Umożliwia ona bezpośrednie wyznaczenie wartości współczynnika "K" poprzez zmierzenie pozornej wysokości gabarytowej "H" danego wehikułu (podstawa do wierzchołka) i następne odliczenie ile razy wysokość ta mieści się w gabarytowej średnicy "D" tego Magnokraftu (wynik podziału K=D/H reprezentuje wartość "K" która musi przyjąć jedną z następujących liczb typu "integer": K=3, K=4, K=5, K=6, K=7, K=8, K=9, lub K=10). W przykładzie pokazanym na tym rysunku wysokość pozorna "H" zawarta jest trzy razy w pozornej średnicy "D" wehikułu, stąd zilustrowany Magnokraft jest typu K3 (tj. jego współczynnik typu jest równy K=3).
       #2. Metoda polegająca na policzeniu ilości "n" pędników bocznych. Współczynnik "K" jest potem wyznaczany z następującego równania (G9): K=1+n/4 (patrz też równania G2 i G6 oraz rysunek G28 w [1/5]).
       #3. Metoda polegająca na policzeniu ilości lamp systemu "SUB". Współczynnik "K" jest potem wyznaczany z następującego równania: K=(SUB)/2 + 1.
       #4. Metoda polegająca na policzeniu liczby "f" fal magnetycznych. Współczynnik "K" jest potem wyznaczany z następującego równania: K=1+f, gdzie f=n/4 (patrz też podrozdział G7.2 oraz rysunki P19D i P29 w [1/5]).
       #5. Metoda polegająca na liczeniu liczby członków "załogi" (nie mylić ich z pasażerami). Współczynnik "K" jest równy tej liczbie: K=załoga (patrz "Tablica G1" z [1/5]).
       #6. Metoda polegająca na pomiarze średnicy nominalnej "d" pierścieniowych śladów wypalonych na glebie przez pędniki boczne danego wehikułu podczas jego lądowania. Zależność pomiędzy tą średnicą oraz współczynnikiem "K" wyraża się równaniem (G34) z [1/5]: d = 0.7758*2**K [metrów]. Stąd znając "d" możliwe jest albo obliczenie wartości współczynnika "K", albo też jego znalezienie z kolumn "K" i "d" w "Tablicy G1" z [1/5].
       #7. Metoda polegająca na zidentyfikowaniu zarysów danego Magnokraftu poprzez ich porównanie do zarysów wszystkich ośmiu typów tego wehikułu, ilustrowanych m.in. na "Rys. #A2" z niniejszej strony, zaś skrupulatnie pozestawianych na "Rys. G19" i "Rys. G39" z tomu 3 mojej najnowszej monografii [1/5] ("K" jest wówczas określany poprzez tą identyfikację).
       #8. Metoda polegająca na identyfikowaniu charakterystycznych atrybutów wnętrza wehikułu. Danych do tej